Αν κάποιος παρακολουθεί τα τοπικά μέσα του Ναυπλίου, θα νόμιζε ότι το πρόβλημα των ναρκωτικών εμφανίζεται μόνο όταν συμβαίνει κάτι «αρκετά σοβαρό» ώστε να διαταράξει τη βιτρίνα της πόλης. Ένα επεισόδιο, μια σύλληψη, ένα βίντεο στο κινητό. Μέχρι τότε, επικρατεί η σιωπή της κανονικότητας.
Το παράδοξο είναι απλό. Το Ναύπλιο είναι μια μικρή πόλη. Δεν διαθέτει την πολυτέλεια της ανωνυμίας. Κι όμως, καταφέρνει να μεταχειρίζεται το ζήτημα των ουσιών σαν κάτι αόριστο, ξένο, σχεδόν εισαγόμενο. Σαν να πρόκειται για πρόβλημα «των άλλων πόλεων». Των μεγάλων. Των απρόσωπων.
Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι λιγότερο βολική.
Οι χώροι είναι συγκεκριμένοι. Τα πρόσωπα, σε μεγάλο βαθμό, αναγνωρίσιμα. Και παρ’ όλα αυτά, το θέμα επιβιώνει μόνο ως φήμη. Ως ψίθυρος από στόμα σε στόμα και ως υποσημείωση στην καθημερινή ειδησεογραφία.
Σε μικρές κοινωνίες, το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν είναι πρωτίστως ζήτημα εγκληματικότητας. Είναι ζήτημα κοινωνικής αντοχής. Και κυρίως, ζήτημα πολιτικής βούλησης. Γιατί εδώ δεν χρειάζονται σύνθετες στρατηγικές ούτε μεγαλεπήβολα σχέδια. Χρειάζεται κάτι απλούστερο και ταυτόχρονα δυσκολότερο: να συμφωνήσουμε ότι το πρόβλημα υπάρχει.
Η τοπική συζήτηση εξαντλείται σχεδόν πάντα στο ίδιο μοτίβο. Περισσότερη αστυνόμευση. Πιο συχνοί έλεγχοι. «Να καθαρίσει η πόλη». Το λεξιλόγιο παραπέμπει περισσότερο σε απολύμανση χώρου παρά σε διαχείριση ανθρώπινων ζωών. Και ίσως αυτό λέει περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε.
Διότι η χρήση ουσιών στο Ναύπλιο δεν γεννήθηκε από την εγκληματικότητα. Γεννήθηκε από τη βαρεμάρα, την επισφάλεια, την έλλειψη διεξόδων, την απουσία δομών και, συχνά, από την αμηχανία των ίδιων των οικογενειών. Όταν μια κοινωνία επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στην εικόνα της, αναπόφευκτα αδιαφορεί για ό,τι δεν χωρά στη φωτογραφία.
Η ειρωνεία είναι ότι η πόλη ζει από την ιδέα της φιλοξενίας. Από την αφήγηση του ασφαλούς και όμορφου προορισμού. Όμως η ασφάλεια δεν μετριέται με το πόσο γρήγορα εξαφανίζεται ένας χρήστης από μια πλατεία, από μια πιάτσα, από έναν πολυσύχναστο δρόμο. Μετριέται με το αν υπάρχει κάπου να απευθυνθεί. Με το αν υπάρχει έστω μία σοβαρή, σταθερή και ορατή δομή πρόληψης και υποστήριξης.
Στην πράξη, το Ναύπλιο δεν χρειάζεται άλλη μια συζήτηση για την «εικόνα της πόλης». Χρειάζεται μια συζήτηση για την ευθύνη της πόλης απέναντι στους ανθρώπους της. Και αυτή η συζήτηση είναι πάντα λιγότερο φωτογενής.
Το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν απειλεί το τουριστικό προϊόν. Απειλεί την αυτάρκεια με την οποία μια μικρή κοινωνία έμαθε να πείθεται ότι ό,τι δεν διαφημίζεται, ό,τι δεν προβάλλεται, απλώς δεν υπάρχει.
.png)
0 Σχόλια