Χθες, στην Αγία Τριάδα Αργολίδας, η κίνηση στον κεντρικό δρόμο σταμάτησε. Όχι από έργα. Όχι από τροχαίο. Από έναν άνθρωπο.

Κατερίνα Λιόλιου

Ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο, με τη μηχανή αναμμένη και το τοπικό ραδιόφωνο να παίζει το καινούριο κομμάτι της Λιόλιου, «Ο λογαριασμός». Μπροστά μου, λίγα μέτρα πιο κάτω, ένας άνδρας παραπατούσε ανάμεσα στα Ι.Χ. Έπεφτε. Σηκωνόταν. Έπεφτε ξανά. Δεν φώναζε. Δεν ζητούσε κάτι. Το σώμα του απλώς μετακινούνταν άτσαλα, μέχρι που έμεινε πεσμένος κατάχαμα, καταμεσής στον δρόμο. Και τότε όλα πάγωσαν.

Οι οδηγοί κατεβαίναμε ένας ένας, αμήχανα. Κάποιος έκανε νόημα στα πίσω αυτοκίνητα που συσσωρεύονταν πάνω στην άσφαλτο να σταματήσουν. Κάποιος άλλος τον έπιασε από τον ώμο. Προσπάθησε να τον σηκώσει. Ο άνδρας σωριαζόταν ξανά. Είχε χτυπήσει στο κεφάλι σε καυγά, με ξύλινο στυλιάρι. Και ήταν τέζα μεθυσμένος.

Το μποτιλιάρισμα κράτησε αρκετή ώρα. Για λίγο, ο δρόμος δεν ήταν πέρασμα. Ήταν τόπος. Και στη μέση του, ένας άνθρωπος που δεν χωρούσε πουθενά. Ή μάλλον χωρούσε μόνο εκεί όπου τον είχε πετάξει το σώμα του. Τελικά, περαστικοί και κάτοικοι τον απομάκρυναν από τον δρόμο και τον μετέφεραν σε ασφαλές σημείο. Κι επιτέλους φύγαμε. Πήγαμε στις δουλειές μας και όλα καλά.

Έκλεισα το ραδιόφωνο. Είχε αλλάξει εδώ και ώρα το τραγούδι της Λιόλιου. Το ξαναέβαλα στο κινητό. 

Γιατί να μεθοκοπάει ένας άνθρωπος τόσο άσχημα; Τι του συνέβη στη ζωή; Τί θέλει συνεχώς να ξεχνάει; Διερωτήθην. 

Στο ρεφρέν άκουσα:

«Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό;

Κι έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω

Πόσο χρεώθηκε το κάθε “σ’ αγαπώ”;

Να δω αν με παίρνει άλλο ένα να ζητήσω.

Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό;

Κι ένα σφηνάκι τελευταίο πριν πληρώσω.

Αφού δεν βγαίνουν τα ψιλά για “σ’ αγαπώ”,

μήπως τα θέλει κάποιος να του συμπληρώσω.

Να του τα δώσω.»

Ιδού η απάντηση λοιπόν. Η λαϊκή αοιδός έχει πάντα δίκιο!


5 Μαρτίου 2026.