Ακούστε να σας πω. Κάπου χάσαμε το μέτρο ανάμεσα στις βαρύγδουπες αναλύσεις για την «ελληνική παρακμή». Συνηθίσαμε να λέμε πως τα νέα παιδιά δεν έχουν ελπίδα, ούτε όραμα, μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια. Λάθος. Έχουν και παραέχουν.

Στο Μουσικό Σχολείο Αργολίδας —εκεί όπου η παιδεία συναντά την τέχνη— ένας μαθητής της Γ’ Γυμνασίου, ο Δημήτριος Κουταλής, αποφάσισε να μας υπενθυμίσει την έννοια της πραγματικής αριστείας. Όχι της «αριστείας» των δημοσίων σχέσεων ή των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων, αλλά εκείνης της ουσίας.

Ο Δημήτρης κατέκτησε το Ασημένιο Μετάλλιο στη Διεθνή Ολυμπιάδα Προγραμματισμού (International Coding Olympiad). Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος; Εκεί που τα κορυφαία ταλέντα του πλανήτη αναμετρώνται με αλγόριθμους που οι περισσότεροι αδυνατούμε καν να προφέρουμε, αυτό το παιδί από την επαρχία στάθηκε στο ύψος του. Και νίκησε.

Ο Δημήτρης συνδυάζει την ευαισθησία της μουσικής με τη σκληρή λογική του κώδικα. Καταρρίπτει στην πράξη το στερεότυπο που θέλει τους «θετικούς» επιστήμονες στεγνούς και τους «καλλιτέχνες» αποκομμένους από την πραγματικότητα.

Η Διευθύντριά του, Δρ. Μαρίνα Νάσαινα, τον συνεχάρη με μια δήλωση που ξεχειλίζει από περηφάνια. Και δικαίως. Αυτά τα παιδιά είναι η Ελλάδα που αρνείται να παραιτηθεί. Είναι οι έφηβοι που δουλεύουν σιωπηλά, χωρίς προβολείς και influencers, αλλά με ένα μυαλό-ξυράφι που λάμπει στο διεθνές στερέωμα.

Μπράβο, Δημήτρη. Μας έκανες να νιώσουμε λίγο καλύτερα σήμερα. Μας έδωσες μια ανάσα ελπίδας σε έναν τόπο που την έχει απεγνωσμένη ανάγκη. Συνέχισε να «προγραμματίζεις» το μέλλον σου με το ίδιο πάθος.

Εμείς, απλώς σε καμαρώνουμε. Και μια παράκληση προς όλους: ας συγκρατήσουμε το όνομά του. Τέτοια ονόματα αξίζει να θυμόμαστε — όχι εκείνα που ξεθωριάζουν στο επόμενο διαφημιστικό διάλειμμα.

7 Μαρτίου 2026.