Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, η επέτειος δεν λειτουργεί ως ημερολογιακή υπενθύμιση, αλλά ως επιστροφή σε ένα τραύμα που δεν έκλεισε ακόμη και μάλλον δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ. Οι ράγες των Τεμπών παραμένουν στη μνήμη όλων, ανεξαρτήτως κομματικών πεποιθήσεων, ένας τόπος όπου η καθημερινότητα συγκρούστηκε βίαια με την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τους ανθρώπους του.
Οι άνθρωποι αυτοί, τα 57 θύματα, αποτελούν μια αλυσίδα ζωών που κόπηκε απότομα, αφήνοντας πίσω της ανθρώπους παγιδευμένους σε μια ενοχή που δεν τους ανήκει. Και δεν έχουν πια τίποτα άλλο δικό τους, γιατί δεν έχουν τους ανθρώπους τους.
Η κοινωνία, η κοινωνία έξω από το πραγματικό και καθημερινό πένθος, στέκεται ακόμη διχασμένη μπροστά στο ίδιο ερώτημα: ποιος ευθύνεται;
Η δικαστική διερεύνηση συνεχίζεται, όμως η αίσθηση της καθυστέρησης μετατρέπεται σε δεύτερη πληγή. Οι συγγενείς καταγγέλλουν θεσμικά κενά, αλλεπάλληλες μεταθέσεις ευθυνών και ένα διοικητικό σύστημα που μοιάζει ανίκανο να παραδεχτεί την ίδια του την ανικανότητα στην απονομή δικαιοσύνης.
Τρία χρόνια μετά, το δυστύχημα των Τεμπών δεν ανήκει πια μόνο στο παρελθόν. Υπάρχει ως μια διαρκής μνήμη. Και όσο η αλήθεια παραμένει κατακερματισμένη, τόσο η μνήμη δεν μπορεί να μετατραπεί σε δικαίωση.
Για τον κατακερματισμό της αλήθειας, πάντως, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται εδώ και τρία χρόνια, για να ξεχαστεί ή να φθαρεί το θέμα στη μνήμη των ανθρώπων, να απαξιωθεί ή να μετατραπεί σε άλλη μία συνήθεια, είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές. Όχι μόνο από την κυβέρνηση που κρύβεται, αλλά και από την αντιπολίτευση που σιωπά ή γραφικοποιείται. Όχι μόνο από δημοσιογράφους, σχολιαστές και πνευματικούς ταγούς που καταπραΰνουν την οργή με απαλές λέξεις ή συνομωσιολογούν με λόγια σκληρά. Ούτε μόνο από δικαστές που χαϊδεύονται από την πολιτική εξουσία. Αλλά ακόμη και από τους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων. Μερικούς.
Γνώμη μου.
.png)
0 Σχόλια