Ένα τουρκικό κι ένα ελληνικό πολεμικό πλοίο συναντήθηκαν εψές στα ανοιχτά του Αργολικού Κόλπου. Η συνάντηση προήλθε κατόπιν πολεμικής άσκησης, πιθανότατα κοινής (αν δεν ήταν κοινή, πιστεύω θα το ξέραμε ήδη). Κι ο Αργολικός Κόλπος, φιλόξενος όπως οι πόλεις, τα χωριά κι οι άνθρωποι που βρέχει, τους πρόσφερε μια μικρή προστασία από τον δυνατό και σπαστικό άνεμο που δεν λέει να σταματήσει εδώ και μέρες: μας κρυώνει περισσότερο απ’ όσο αντέχουμε, μας τινάζει το νευρικό σύστημα, μας χαλάει τη μπουγάδα πετώντας ολούθε σωβρακοφανέλες και καλτσοειδή, και δεν μας επιτρέπει να σελφάρουμε δημόσια με το καινούριο μας χτένισμα.
Ας μη νιώθουμε, όμως, μειονεκτικά. Δεν έχουμε χάσει ακόμη και τη γη κάτω από τα πόδια μας. Κάτι που συμβαίνει ήδη στο Μαζαράκι, ένα μικρό και γραφικό χωριό της Ηλείας, που δέχτηκε κατολίσθηση μήκους 700 μέτρων. Ήτοι, η χώρα διαλύεται ησύχως εξ ων συνετέθη. Πώς έλεγε ο ποιητής; «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις». Ίσως, τελικά, η ρήση αυτή να μην είναι ποιητική αλλά τελείως κυριολεκτική. Ίσως η χώρα μείνει όντως στο τέλος με μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα μικρό, μικρό καράβι.
Με τρένο, πάντως, δεν θα μείνει. Το ταξίδι με τρένο έχει γίνει εδώ και αρκετά χρόνια, τρία για την ακρίβεια μετά τα Τέμπη, ένα επικίνδυνο κι εξτρίμ αθληματάκι. Ό,τι και να πιστεύει κανείς, ό,τι και να λέει ή να γράφει δημόσια, στο συλλογικό ασυνείδητο της χώρας έχει χαραχτεί ο κίνδυνος και κανενός η ψυχούλα δεν είναι πια ήσυχη εντός μιας κινούμενης αμαξοστοιχίας. Και το εκπληκτικό είναι πως η υπόθεση συνεχίζει να γεννά αβίαστα νεοελληνική παρακμή. Τώρα έδωσε, λέει, εντολή η εισαγγελέας να τελειώσουν οι εκταφές των νεκρών μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Ταυτόχρονα, επιτρέπει να γίνουν μόνο οι εξετάσεις που μπορούν να γίνουν στα εγχώρια εργαστήρια. Τα εγχώρια εργαστήρια, όμως, από την άλλη δηλώνουν πως δεν μπορούν να κάνουν τις εξετάσεις που ζητούν οι συγγενείς. Και οι συγγενείς είναι πλέον στα κάγκελα. Καταλάβατε; Απλά γεγονότα. Ό,τι και να πιστεύει, λοιπόν, κανείς, ό,τι και να παραδέχεται ή να μην παραδέχεται δημόσια, και το τρένο είναι νεκρό και η δικαιοσύνη επίσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι είτε οπαδικά είτε αφορούν μόνο πληρωμένες σκέψεις κομματικών τρολ εκατέρωθεν.
Πώς λέει το σύνθημα; «Αξίζετε 57 Όσκαρ συγκάλυψης». Όσκαρ, τα οποία, παρεμπιπτόντως, έχουν γενέθλια σήμερα και γίνονται 97 ετών.

.png)
0 Σχόλια