Χθες το βράδυ, την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξη τύπου με τον Τούρκο Πρόεδρο φύσηξε διακριτικά τη μύτη του με ένα μαντηλάκι, στο Ναύπλιο ξεκίνησε να βρέχει.

Μύξες Μητσοτάκη

Οι πρώτες σταγόνες με πέτυχαν έξω ακριβώς από το σούπερ μάρκετ. Μέσα στο σούπερ μάρκετ, μια κυρία «καθώς πρέπει» —όταν λέμε καθώς πρέπει, το εννοούμε και σε εικόνα και σε ύφος και σε στάση σώματος, κάτι σαν μοντέρνα θεούσα δηλαδή— στέκεται μπροστά στο ψυγείο των γαλακτοκομικών προϊόντων και μου φράζει τον δρόμο για να πάρω το αγαπημένο μου ρυζόγαλο. Δεν της λέω ευγενικά να απομακρυνθεί ή να κάνει λίγο πιο πέρα· απλά περιμένω ακίνητος. Η κυρία δεν ασχολείται καν με την πάρτη μου. Εγώ στέκω αμίλητος δίπλα της, ακίνητος πάντα και ακίνδυνος, κι αυτή κοιτάζει απλά κάτι αόριστο με ανοιχτή την πόρτα του ψυγείου. Νιώθω και μάλλον είμαι ανύπαρκτος.

Την ώρα που ο πρωθυπουργός προσπαθούσε να τοποθετήσει το μαντηλάκι με τις μυξούλες του στη δεξιά εσωτερική τσέπη του σακακιού του ανεπιτυχώς, καθότι το σακάκι του δεν είχε δεξιά εσωτερική τσέπη, και γούρλωσε τα ματάκια του από αμηχανία, έμαθα τον λόγο της αντικοινωνικής συμπεριφοράς της «καθώς πρέπει» κυρίας. Φώναξε μια υπάλληλο και τη ρώτησε για τη διαφορά στην τιμή δύο συσκευασιών γάλακτος. Τα γάλατα ήταν της ίδιας εταιρείας και είχαν όντως μεγάλη διαφοροποίηση στην τιμή τους, ενώ είχαν σχεδόν κοινά χαρακτηριστικά. Όλα αυτά τα άκουγα παραμένοντας ακίνητος κι αμίλητος δίπλα στην κυρία, που δεν έφευγε από τη θέση της. Τώρα στην παρέα μας είχε προστεθεί και μια άλλη κυρία, μια αμήχανη υπάλληλος, που έπρεπε να λύσει τις απορίες της πρώτης κυρίας με ευγένεια και εταιρική συνείδηση.

Έπειτα ο Κυριάκος, απελπισμένος που κρατούσε ένα μυξομάντηλο και δεν ήξερε πού να το βάλει, το έχωσε διακριτικά μέσα στον φάκελο με τα έγγραφα της συνάντησης, παίζοντας τον αδιάφορο. Εγώ δυστυχώς βρισκόμουν ακόμα στο ίδιο σημείο, μαθαίνοντας από την υπάλληλο πως η διαφορά στην τιμή των δύο γαλάτων έγκειται στα λιπαρά. Τότε, η καθώς πρέπει κυρία διαφώνησε λέγοντας πως, ενώ η μία συσκευασία υπόσχεται 0% λιπαρά, στο πίσω μέρος της αναγράφει τον ίδιο αριθμό λιπαρών με την άλλη συσκευασία. Για να γίνει πειστική, σήκωσε τις δύο συσκευασίες και τις κρατούσε μέσα στην ανοιγμένη πόρτα του ψυγείου, φράζοντας ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα σε κάποιον να πάρει αυτό που ήθελε.

Εκεί συνειδητοποίησα πως το πρόβλημα ήταν κάτι περισσότερο από μια αντικοινωνική συμπεριφορά. Έτσι, την έγραψα στα αρχίδια μου, πέρασα κάτω ακριβώς από τα χέρια της, στάθηκα εκεί σκυφτός, χωρίς να την ακουμπήσω, άπλωσα το χέρι μου μέχρι τενοντίτιδας, άρπαξα το ρυζόγαλο μαεστρικά κι έφυγα από τον διάδρομο, ακούγοντάς την να διαμαρτύρεται εντονότερα και να ρωτάει ακόμα περισσότερα πράγματα τη δύσμοιρη υπάλληλο. 

Λογικά δεν πρέπει να με κατάλαβε. Δεν πρέπει να είχε πάρει χαμπάρι πως βρισκόταν κάποιος εκεί, δίπλα της, τόση ώρα. Λογικά, αν διαβάσει κάπου το περιστατικό, δεν θα καταλάβει καν πως είναι η πρωταγωνίστρια.

12 Φεβρουαρίου 2026.