Όλο και περισσότεροι αναλυτές των διεθνών και οικονομικών εξελίξεων ψιθυρίζουν μια λέξη που σχεδόν αποσιωπάται από το κυρίαρχο μιντιακό σύστημα: Επισιτιστική κρίση.

Πείνα

Όσοι την αναφέρουν, την τοποθετούν σε ένα βάθος εξαμήνου ή έτους. Λίαν συντόμως, επομένως, ο πλανήτης ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπος με μια μεγάλη επισιτιστική δοκιμασία. Τα τρόφιμα δεν θα βρίσκονται πλέον σε αφθονία στα ράφια των σούπερ μάρκετ και, όσα υπάρχουν, θα είναι πανάκριβα.

Οι λόγοι είναι αλυσιδωτοί:

Ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ: Λόγω των πολεμικών συρράξεων, η ναυσιπλοΐα σε αυτό το στρατηγικό πέρασμα έχει ουσιαστικά παραλύσει. Από εκεί δεν διέρχεται μόνο το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, αλλά και τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων απαραίτητων για την παγκόσμια γεωργία.

Το «σοκ» στις τιμές των λιπασμάτων: Ο Περσικός Κόλπος αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα παραγωγής λιπασμάτων. Σχεδόν το 1/3 της παγκόσμιας διακίνησης (κυρίως αζωτούχων, όπως η ουρία) περνά από το Ορμούζ. Η αδυναμία εξαγωγής τους προκαλεί ήδη ελλείψεις και εκτόξευση τιμών, μειώνοντας τις σοδειές των επόμενων μηνών.

Η εκτόξευση του ενεργειακού κόστους: Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου και του LNG πλήττει την παραγωγή διπλά: αφενός ως βασική πρώτη ύλη για τα λιπάσματα και αφετέρου μέσω του κόστους κίνησης, άρδευσης και ψύξης των τροφίμων.

Αλλαγή στις καλλιέργειες (Ντόμινο τιμών): Πολλοί αγρότες στρέφονται πλέον σε λιγότερο απαιτητικές καλλιέργειες (π.χ. σόγια αντί για καλαμπόκι). Καθώς το καλαμπόκι είναι βασική ζωοτροφή, η έλλειψή του θα παρασύρει ανοδικά τις τιμές στο κρέας και τα γαλακτοκομικά.

Το ερώτημα που μένει στα χείλη είναι: Θα πεινάσουμε κανονικά; Κι αν ναι, η ελληνική Πολιτεία, στον χρόνο που της απομένει - όταν δεν αναλώνεται στα σκάνδαλα που η ίδια προκαλεί - τι σκοπεύει να κάνει; Θα περιμένει την ύστατη στιγμή για να ομολογήσει συγκαταβατικά, ακουμπώντας μας «στοργικά» στον ώμο, πως το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και μη αναστρέψιμο;

Θα μου πείτε, αν αρχίσει να το ψελλίζει από τώρα, δεν θα μείνει ούτε χαρτί υγείας στα ράφια. Γάλατα διαρκείας και κονσέρβες θα εξαφανιστούν εν μια νυκτί. Ας ελπίσουμε πως η σιωπή της κρύβει κάποια προετοιμασία στο παρασκήνιο. Κάποια αναπαραγωγική ανασυγκρότηση. 

Και με αυτό το τελευταίο αστειάκι, περί παραγωγικής ανασυγκρότησης, ολοκληρώνω τη σκέψη μου. Αφού θα πεινάσουμε που θα πεινάσουμε, μη χάσουμε και το χιούμορ μας. Ας πεινάμε τουλάχιστον γελαστοί. Έτσι σαν του μαλάκες. 

6 Απριλίου 2026.