Πέντε γυναίκες πέθαναν. Ο θάνατος τις βρήκε, χωρίς καμία προειδοποίηση, εν ώρα βραδινής βάρδιας, στο εργοστάσιο κατασκευής μπισκότων Βιολάντα στα Τρίκαλα. Μια έκρηξη. Μεγάλη. Για την ώρα αδιευκρίνιστη. Το έδαφος χάθηκε κάτω από τα πόδια τους. Η οροφή κατέρρευσε καιόμενη. Πέντε γυναίκες δεν πρόλαβαν. Ο θάνατός τους είναι οριστικός και θλιβερός.

Η Βιολάντα

Αφού έκλεισαν οριστικά τα μάτια τους και ξεκίνησαν το ταξίδι χωρίς επιστροφή, εμείς οι υπόλοιποι ενημερωθήκαμε περί της τραγωδίας.

Κάποιοι αδιαφόρησαν. Να λέμε αλήθειες. Συμβαίνει. Στην εποχή της διαρκούς πληροφορίας ο θάνατος των άλλων είναι συχνός. Τον συνηθίζεις. Εξοικειώνεσαι. Παύει να σε εκπλήσσει ή να νιώθεις κάτι γι΄αυτό.

Κάποιοι άλλοι λυπήθηκαν. Για το άδικο. Για την τυχαιότητα της ζωής. Για την αβεβαιότητα που καραδοκεί σε κάθε χώρο, δημόσιο ή ιδιωτικό, σε κάθε στιγμή, χωρίς καμία δυνατότητα μάχης. Λυπήθηκαν για τις γυναίκες, για τους εαυτούς τους, για τους ανθρώπους που αγαπούν.

Και κάποιοι άλλοι θρήνησαν πατώντας γράμματα μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη. Έγραψαν για εργατικά δυστυχήματα, για άθλιες συνθήκες εργασίας που βιώνει ο άνθρωπος του 21ου αιώνα, για την απουσία του κράτους και την ανάγκη νέων εργατικών αγώνων.  Και μέσα στη ροή των φορτισμένων απόψεων εμφανίστηκαν και οι θεωρίες συνομωσίας. Αφορμή, η έκρηξη. Σχεδόν αδιευκρίνιστη, μυστήρια κι αδικαιολόγητη.

Αδιαφορία, ενσυναίσθηση και θεωρία. Έτσι συμπληρώνεται το παζλ των αντιδράσεων. Κανένα κομμάτι του όμως δεν γνωρίζει αν βρίσκεται στη σωστή θέση για να αντιμετωπίσει τον θάνατο.

Πέντε γυναίκες πέθαναν. Ο θάνατός τους είναι οριστικός και θλιβερός.

Κουράγιο και δύναμη στους ανθρώπους τους.

27 Ιανουαρίου 2026.