Ώρα μαθήματος σε κάποιο Δημοτικό Σχολείο της Ελλάδας. Στο 1ο Δημοτικό του Πόρτο Ράφτη. Τα παιδιά μέσα σε μια τάξη, ο δάσκαλος επίσης κι ύστερα — ένα μπουμ, ένας σύντομος κρότος. Οι σοβάδες έπεσαν απ’ το ταβάνι και πλάκωσαν ξώφαλτσα δυο παιδιά που τραυματίστηκαν ελαφρώς. Τα υπόλοιπα έμειναν να κοιτούν τη σκόνη και να αποτυπώνουν μέσα στο βαθύ τους υποσυνείδητο την πρώτη αντιπροσωπευτική εικόνα της χώρας τους. Θα ακολουθήσουν πολλές ακόμα για να συνειδητοποιήσουν απόλυτα μέσα σε τι μπουρδέλο ζουν.

Σοβάδες σε φθαρμένο τοίχο (υφή)

Οι γονείς και οι δάσκαλοι μιλούν για εγκατάλειψη· οι υπεύθυνοι της δημοτικής αρχής για «μεμονωμένο περιστατικό». Υπόσχονται πως σήμερα κιόλας θα κλείσουν τα σχολεία της περιοχής και θα τα ελέγξουν εξονυχιστικά. Εδώ και χρόνια, η συντήρηση των εκπαιδευτικών υποδομών πέρασε από την κεντρική εξουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Με άλλα λόγια, ένα κομμάτι παιδείας φορτώνεται σε έναν φορέα που την ίδια στιγμή τρέχει: σκουπίδια, φωτισμούς, πολιτιστικά, παιδικές χαρές, ύδρευση, αποχέτευση, ξερόχορτα, παρατημένα αυτοκίνητα, αδέσποτα—και τους σοβάδες των τάξεων. Όλα σε μία λίστα, όλα επείγοντα, όλα απαραίτητα.

Γιατί έτσι αποφάσισε κάποτε η κεντρική εξουσία. Και πολύ καλά έκανε για λογαριασμό της. Γιατί τι είναι αυτό που θέλει διαχρονικά μια κεντρική εξουσία; Απαίδευτους και ευκολοδιαχειρίσιμους πολίτες, θέλει. Οπότε ένα παρηκμασμένο εκπαιδευτικό σύστημα για αρχή. Και πώς θα καταφέρει να το παρακμάσει περισσότερο χωρίς να αναλάβει καμία πολιτική ευθύνη; Θα το κάνει πάσα. Έτσι παρακμάζεις κάτι χωρίς να φαίνεσαι. Δεν χρειάζεται να το πολεμήσεις· αρκεί να το μοιράσεις.

Κι από κει και πέρα τρεχάτε δημαρχαίοι, αντιδημαρχαίοι, επιτροπές, παραεπιτροπές, γονείς, κηδεμόνες, σε κάθε κάμπο και ραχούλα της χώρας, με σκούπες, φτυάρια και υποσχέσεις, να μπαλώσετε ταβάνια και να θεμελιώσετε υλικοτεχνικά την παίδευση των τέκνων της πατρίδος.

Τα οποία τέκνα, όσα έχουν γλιτώσει μέχρι τώρα από πεσμένους σοβάδες, θα βγουν στους δρόμους αυτές τις μέρες να διαμαρτυρηθούν για τη νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Αν τα παιδιά όμως, λέμε αν, είχαν μια στοιχειώδη κριτική σκέψη, έστω μία σκέψη με αρχή, μέση και τέλος, μόνο μια φράση τους προς την κεντρική εξουσία θα αρκούσε για να τιμήσουν τον αγώνα τους: "Είναι η δέκατη τρίτη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της Μεταπολίτευσης. 50 χρόνια εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Τίποτα δεν άλλαξε. Όλα γίνονται χειρότερα. Δεν βαρεθήκατε;"

Εναλλακτικό σύνθημα: "Φτιάξτε πρώτα όλους τους σοβάδες και μετά βλέπουμε".

Ταυτόχρονα βέβαια με τις διαμαρτυρίες, τις διαδηλώσεις και τις πορείες των παιδιών, η ιδιωτική εκπαίδευση, σχολική και φροντιστηριακή, θα συνεχίσει να παράγει εκπαιδευτικό έργο στα παιδιά που επιθυμούν διακαώς την είσοδό τους στην ανώτερη εκπαίδευση της χώρας. Μην ξεχάσουμε και όσα ξέραμε. Το σχολείο δεν είναι αυτοσκοπός. Ένα στάδιο απλώς πριν τον μεγάλο στόχο είναι. Ένα αναγκαστικό εμπόδιο.