Διάβασα την ανοιχτή επιστολή του Κοσμήτορα της Σχολής Καλών Τεχνών Ναυπλίου προς τον Δήμαρχο Ναυπλίου. Βαριά επιστολή. Δυσκολοχώνευτη. Τα έχουμε χεσμένα τελείως τα παιδιά που σπουδάζουν εδώ. 

Πανεπιστήμιο Ναυπλίου - Σχολή Καλών Τεχνών

Την επιστολή μπορείτε να τη δείτε αναλυτικά σε όλα μάλλον τα τοπικά sites της Αργολίδος αλλά εν ολίγοις ο Κοσμήτωρ αναφέρει τα εξής προβλήματα: 

  • Απουσία αστικής συγκοινωνίας: το Ναύπλιο είναι η μοναδική πανεπιστημιούπολη χωρίς λεωφορειακή σύνδεση με το κέντρο.
  • Ανυπαρξία Θεάτρου, Θεατρικής Σκηνής.
  • Έλλειψη πεζοδρομίου στην οδό Αγίας Μονής: οι φοιτητές αναγκάζονται να περπατούν/ποδηλατούν σε επικίνδυνο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας.
  • Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις: επανειλημμένες δεσμεύσεις για συγκοινωνία, πεζοδρόμιο και σήμανση χωρίς αποτέλεσμα.
  • Κίνδυνος για την ασφάλεια: ήδη συνέβη τροχαίο με φοιτητή· φόβος για μελλοντικό σοβαρότερο ατύχημα.
  • Αύξηση κόστους στέγασης: υψηλά ενοίκια και μετατροπή κατοικιών σε τουριστικά καταλύματα, χωρίς πρόοδο στη δημιουργία φοιτητικής εστίας.
  • Απουσία σήμανσης: έλλειψη ενδεικτικών πινακίδων που να οδηγούν στο Πανεπιστήμιο.
  • Εικόνα της πόλης: πλήττεται η αξιοπιστία του Δήμου και η πρώτη εμπειρία των φοιτητών είναι φόβος και ταλαιπωρία.

Αυτά τα ολίγα ανέφερε ο Κοσμήτωρ. Και τίθενται το ερώτημα: Θέλει το Ναύπλιο να έχει Πανεπιστήμιο; 

Μάλλον δεν θέλει. Σίγουρα όχι αυτό το Πανεπιστήμιο. Για όσους και όσες θυμούνται, στόχος του Ναυπλίου ήταν, όταν ήταν μια μη πανεπιστημιακή πόλη, να φέρει ένα τμήμα Ιστορίας και δη Νεότερης Ιστορίας. Δεν μας έκατσε. Δεν ξέρω βέβαια τί θα το κάναμε και αυτό. Και την περίοδο που έβρεχε σχολές σε κάθε ραχούλα και βουνό της σύγχρονης Ελλάδας, έφεραν εδώ το τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Δεν είπαμε όχι. Χωρίς υποδομές, χωρίς κτίρια, χωρίς εστίες, χωρίς αρκετά σπίτια για ενοικίαση, χωρίς καν ένα αξιοπρεπές θέατρο που να αρμόζει σε μια τέτοια σχολή, χωρίς τίποτα. 

Και τί περιμέναμε; Να έρθουν, να μας ανανεώσουν, να μας ξυπνήσουν, να δραστηριοποιηθούν, να κάνουν νεότερη την κοινωνία μας. Το έκαναν; Όχι. Αργά και βασανιστικά, χρόνια με τα χρόνια, είτε αποστασιοποιήθηκαν, είτε τους ρούφηξε η πόλη. Τους φοιτητές και τις φοιτήτριες εννοώ. Σλουρπ!

Και τίθεται το ερώτημα: Θέλει το Πανεπιστήμιο να έχει Ναύπλιο;

Μάλλον δεν θέλει.Φταίμε εμείς; Και ναι και όχι. Φταίνε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες; Οι καθηγητές και οι καθηγήτριες; Και ναι και όχι. Το σημαντικό είναι πως δεν υπάρχει συνύπαρξη. Το Πανεπιστήμιο δεν έχει ουσιαστική σύνδεση με την τοπική κοινωνία και η τοπική κοινωνία, αν χάσει το Πανεπιστήμιο, ούτε που θα το καταλάβει κατά βάθος. Μερικές εκδηλώσεις ή δράσεις δεν αποτελούν παρουσία. Ούτε η συμμετοχή κάποιων αυτοχθόνων ιθαγενών στα εκπαιδευτικά προγράμματα της σχολής. Η αλήθεια είναι αυτή. 

Και ο δρόμος είναι μόνο ένας. Η δημιουργία ενός Θεάτρου. Ενός αξιοπρεπούς πολιτιστικού χώρου. Όσα πεζοδρόμια και να γίνουν, όσες φοιτητικές εστίες και να χτιστούν, όσες πινακίδες "Προς Πανεπιστήμιο" και να μπουν, χωρίς την ύπαρξη ενός Θεάτρου η Σχολή, θα παραμένει προβληματική, κατώτερη των περιστάσεων και η πόλη απολίτιστη.  Το Θέατρο θα αναβαθμίσει άμεσα τη Σχολή, θα της δώσει έναν λόγο ύπαρξης, θα τη συνδέσει με παραστάσεις και δρώμενα, δικά της ή ξένα, που σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς Θέατρο και το Ναύπλιο θα έχει επιτέλους ένα ζωντανό, χειμωνιάτικο πολιτιστικό κύτταρο καθημερινότητας πλην του χειμερινού σινεμά.

Κι εκεί κάπου, Πανεπιστήμιο και πόλη θα βρεθούν. Και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.