Χρυσή ευκαιρία: «Προσφορά κατοικιών» με θέα το υπέροχο και γραφικό Ναύπλιο

Υπάρχουν τόποι που δεν τους κατέχουμε αλλά είναι δικοί μας. Λέγονται δημόσιοι χώροι. Μια πλατεία, ένας δρόμος, μια παραλία, ένα κομμάτι γης δίπλα στη θάλασσα.

Στον δρόμο που ενώνει το Ναύπλιο με τη Νέα Κίο, μας ανήκει ένας τέτοιος χώρος, για λίγο όμως ακόμα. Η ΕΤΑΔ, αυτή η εταιρεία πώλησης που διαχειρίζεται κομμάτια του δημόσιου χώρου για το οικονομικό μας όφελος, τον μέτρησε με ακρίβεια λογιστή: 3.440,48 τετραγωνικά μέτρα. Ούτε ένα εκατοστό παραπάνω. 3.440,48 δικά μας τετραγωνικά μέτρα. Για λίγο. Γιατί το δημόσιο οικόπεδο που πωλείται δεν ξαναγίνεται ποτέ δημόσιο. Κι ας μη συμβεί η πώληση. Η απειλή της είναι σαν αυτοάνοσο νόσημα που όλο φεύγει κι όλο έρχεται. Πωλείται λοιπόν. Και αφού πωλείται, αργά ή γρήγορα, θα βρεθεί στα χέρια κάποιου ιδιώτη.

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο. Ας τον πούμε Γιώργο, αν και θα μπορούσε να λέγεται και Παναγιώτης. Μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Παιδί, περπατούσε στον παραλιακό δρόμο και δεν σκέφτηκε ποτέ ότι η θέα αυτή είχε τιμή. Σήμερα είναι σαράντα χρονών και νοικιάζει ένα δυάρι που του τρώει τον μισό μισθό. Διαβάζει στα ιντερνέτια ότι το κράτος θα πουλήσει τη γη δίπλα στη θάλασσα «για να ενισχύσει την προσφορά κατοικιών». Διαβάζει πως αυτή η πώληση αποτελεί πια προτεραιότητα.

Ο Γιώργος, που θα μπορούσε να λέγεται και Παναγιώτης, δεν είναι ούτε δεξιός ούτε αριστερός. Δεν είναι τίποτα απολύτως. Αντιλαμβάνεται πως ο κόσμος όλος εκεί οδεύει: στο τέλος κάθε δημόσιου αγαθού. Είναι λογικός άνθρωπος ο Γιώργος. Ή Παναγιώτης. Ένας άνθρωπος του σήμερα.

Παρ' όλα αυτά είναι νευριασμένος. Γιατί όχι αυτός; Αφού τελικά δεν ήταν δημόσια περιουσία, γιατί δεν είχε αυτός, ή ο πατέρας του, ή ο παππούς του, την ευκαιρία να το αγοράσει όταν η γη, και μάλιστα η συγκεκριμένη γη, πρώην βάλτος, κόστιζε μισή δραχμή; Έτσι σκέφτεται. Και πωλείται τώρα; Βεβαίως πωλείται τώρα. Τώρα που χτίζεται μια μαρίνα, που θα απλώνεται στα δεξιά της θέας, ενώ στα αριστερά θα στέκει η παλιά πόλη του Ναυπλίου, χτισμένη προ αιώνων. Ακριβώς στη μέση το οικόπεδο, με όλο το Ναύπλιο πιάτο.

Και τι σημαίνει «προσφορά κατοικιών»; Μήπως πρόκειται να χτιστούν εργατικές κατοικίες; Όχι δα! Μήπως πρόκειται να λύσει αυτός ο μικρός τόπος το οικιστικό πρόβλημα όλης της Ελλάδας; Μήπως θα πέσει το νοίκι του Γιώργου ή Παναγιώτη; Ας μη λέμε ανοησίες. Απλώς, οι έποικοι που έρχονται μαζικά χρειάζονται στέγαση. Είναι παλιατζούρικα τα σπίτια μας. Θέλουν καινούργια. Ευάερα, ευήλια και με θέα. Κι εμείς, πίσω τους, στην πλάτη τους, να βλέπουμε για θέα τα μεταξωτά βρακιά τους απλωμένα στα μπαλκόνια. Σαν ναυαγοί σε μια ξένη χώρα.

31 Οκτωβρίου 2026.