Έχω μια ιστορία μ’ ένα φυλαχτό. Μια οικογενειακή ιστορία που διαδραματίζεται στα βουνά της Αλβανίας το ’40 και εκτείνεται μέχρι το σήμερα της δικής μου ύπαρξης. Είμαι, με άλλα λόγια, κληρονόμος της.
Είναι μια ιστορία λαογραφική, θα έλεγα. Σαν αυτές που συναντά κανείς στα διηγήματα εκείνης της εποχής. Μου την εξιστόρησε η γιαγιά μου λίγα χρόνια πριν φύγει από τη ζωή σε βαθύ γήρας.
Πήγε, λέει, ο παππούς μου —όπως όλοι— στον πόλεμο. Κάποια στιγμή, μέσα στο χιόνι και τον παγωμένο άνεμο, βολόδερνε με τη διμοιρία του δίπλα σε μια χιονισμένη γκρεμίλα. Περίπου δεκαπέντε άνδρες έψαχναν φυσικό οχυρό για να καλυφθούν και να μπορέσουν να ανταλλάξουν πυρά με ιταλικές περιπόλους. Πορεύονταν έτσι, κατάκοποι, μέσα στο παγωμένο πουθενά, αναζητώντας τρόπο να επιβιώσουν. Ο παππούς ήταν υπεύθυνος για ένα γαϊδούρι που κουβαλούσε τις λιγοστές προμήθειες της διμοιρίας.
Ξαφνικά, πριν προλάβουν να βρουν καταφύγιο πίσω από τους χιονισμένους βράχους, διέκριναν μέσα στην αντάρα του τοπίου εχθρικούς στρατιώτες. Εντελώς απροστάτευτοι, σαν πρόβατα επί σφαγή, αναγκάστηκαν να τραπούν σε φυγή. Διέξοδοι δεν υπήρχαν. Άρχισαν λοιπόν όλοι να κατρακυλούν στον χιονισμένο γκρεμό. Ο καθένας έπεφτε όπως όπως, με την ελπίδα να χτυπήσει λιγότερο. Οι περισσότεροι τα κατάφεραν.
Ο παππούς όμως άργησε να πέσει. Όχι από ηρωισμό, ούτε επειδή ήθελε να αναμετρηθεί μόνος του, σε ανοιχτό πεδίο βολής, με ολόκληρο ιταλικό απόσπασμα. Απλώς κρατούσε δεμένο το ζώο. Από τη μία δεν προλάβαινε να το λύσει, κι από την άλλη σκέφτηκε πως χωρίς προμήθειες θα ήταν όλοι καταδικασμένοι. Με μια αυθόρμητη κίνηση αγκάλιασε το γαϊδούρι, το έσπρωξε με όση δύναμη του είχε απομείνει και έπεσαν μαζί κουτρουβάλα στην πλαγιά.
Όταν έφτασε στη βάση του γκρεμού, σηκώθηκε όρθιος: πάνω του δεν είχε ούτε μία γρατζουνιά. Γύρω του το ζώο κειτόταν νεκρό, ενώ αρκετοί στρατιώτες ήταν βαριά τραυματισμένοι. Κάποιοι λίγοι, νεκροί. Ψηλά, στο χείλος του γκρεμού, οι Ιταλοί δεν μπορούσαν πια να τους φτάσουν. Ο κίνδυνος είχε περάσει.
Τότε θυμήθηκε πως η μάνα του, πριν μπει στο τρένο για το μέτωπο, του είχε δώσει ένα φυλαχτό: ένα μικρό πλεκτό μαξιλαράκι που έκρυβε μέσα του κομμάτι από τον Τίμιο Σταυρό. Του το είχε στερεώσει με μια παραμάνα εσωτερικά στη φανέλα, στο ύψος της καρδιάς. Καθώς οι υπόλοιποι τον κοιτούσαν αποσβολωμένοι που είχε βγει από τέτοιο γκρεμό σώος και αβλαβής, ο παππούς άπλωσε το χέρι και άγγιξε το στήθος του. Από εκείνη τη μέρα, το φυλαχτό έγινε ο προστάτης όλης της οικογένειας.
Όταν πρωτάκουσα αυτή την ιστορία, το γνώριζα καλά το φυλαχτό. Είχα βρεθεί δίπλα του σε κρίσιμες στιγμές συγγενών και εμού του ιδίου. Το φυλαχτό είχε επισκεφτεί όλα αυτά τα χρόνια κρίσιμα χειρουργεία, δύσκολες εξετάσεις, δύσκολες ώρες και πολλές μακρινές πόλεις του κόσμου σε ταξίδια πολύωρα.
Η γιαγιά δεν μου είπε την ιστορία για να γνωρίσω καλύτερα τον παππού μου. Μου την είπε για να μάθω τη γέννηση του φυλαχτού. Για να μάθω την αξία και τη δύναμή του και να πιστέψω σε αυτό.
Πιστός ή άπιστος πάντως, για τους λάτρεις της στατιστικής, το φυλαχτό μέχρι σήμερα έχει σώσει από γκρεμούς όλους όσοι το χρειάστηκαν.
28 Οκτωβρίου 2026
.png)
0 Σχόλια