Μια βλάβη στη σηματοδότηση, ένα κόκκινο σήμα που αγνοήθηκε και μια λανθασμένη απόφαση αρκούσαν για να σημάνουν σιδηροδρομική τραγωδία ξανά στην Ισπανία. Στο Τολέδο, δύο τρένα υψηλής ταχύτητας συγκρούστηκαν και οι νεκροί ανέρχονται σε 68, με πάνω από 100 τραυματίες. Στην ίδια γραμμή, μόλις τον Ιανουάριο, είχαν χαθεί 46 ζωές. Οι έρευνες συνεχίζονται ανάμεσα στα συντρίμμια, με άγνωστα αποτελέσματα αλλά ένα σίγουρο. Οι νεκροί δεν ξαναγυρίζουν πίσω.
Μια τέτοια τραγωδία, κατ’ επανάληψη κιόλας, σε κάνει να χαίρεσαι, από τη μια, που η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ανεπτυγμένο σιδηροδρομικό δίκτυο σε όλη της την επικράτεια. Ελέω γεωγραφίας, πολλών βουνών και τα συναφή. Tα βουνά μας έσωσαν. Φαντάσου να είχε γραμμές τρένων παντού. Κάθε χρόνος και Τέμπη, κάθε χρόνος και φέρετρα.
Από την άλλη, όμως, μια τέτοια τραγωδία σε κάνει να φοβάσαι. Έχει γίνει πολύ φοβιστικός ο κόσμος πια. Παντού θάνατος. Από τις μικρές τραγωδίες της καθημερινής μας ζωής, των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, των συγγενών, των φίλων, των γνωστών, μέχρι τα παγκόσμια γεγονότα. Ο θάνατος πλέον βρίσκεται παντού και κυριαρχεί έναντι όλων των άλλων περιπτώσεων. Της ζωής, για παράδειγμα, που είναι και μια καλή περίπτωση για να τη σκεφτεί κανείς. Θάνατος εναντίον ζωής, σημειώσατε ένα.
Κοινότυπα όλα αυτά. Ο άνθρωπος πάντα τρεφόταν από το σκοτεινό, το άγνωστο· πάντοτε παρασύρεται από όσα φοβάται. Γιατί να μη γίνει και ο θάνατος εμπόριο, λοιπόν; Αφού είναι περιζήτητος.
Ο θάνατος πουλάει και είναι χρήσιμος. Με άλλα λόγια, κινεί και την οικονομία και εκπαιδεύει τις μάζες να είναι φρόνιμες.
Έχω ένα ζευγάρι γνωστών που πρόσφατα απέκτησαν ένα παιδάκι. Έγιναν γονείς. Αν κάτι διαχωρίζει τους γονείς από τους υπόλοιπους ανθρώπους, είναι το άγχος. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει, μπορεί και να μην έχει άγχος. Ένας γονιός δεν μπορεί να μην έχει άγχος. Αλλιώς δεν είναι γονιός. Ως εκ τούτου, έχουμε ένα ανθρώπινο ον επιρρεπές στους φόβους και τις ανασφάλειες. Ένα άδειο δοχείο δεκτικό για όποιον φόβο θέλεις να του πουλήσεις.
Κάθονται στον ελάχιστο ελεύθερό τους χρόνο αποσβολωμένοι στις οθόνες και καταναλώνουν ειδήσεις. Τρομακτικές ειδήσεις. Ειδήσεις που έχουν απήχηση και διαβάζονται εύκολα. Λίγες λέξεις, πολύ συναίσθημα. Έτσι προσφέρουν κλικς, βιούζ, και γενικώς βοηθούν τα media, social και μη, να αυξήσουν τη διαφημιστική πίτα. Να κινηθεί το χρήμα, όντας οι ίδιοι ακίνητοι.
Αυτοί οι άνθρωποι σου μιλάνε και μερικές φορές ο τόνος της φωνής τους, όταν περιγράφουν τον φρικτό κόσμο που ζούμε, χαμηλώνει ελαφρώς. Σαν να σου λένε κάτι συνωμοτικό. Κάτι κρυφό. Δεν θέλουν να ακουστούν, τέλος πάντων. Γιατί, ως γνωστόν, έχουμε γεμίσει τρελούς ή βίαιους ή ανώμαλους ή δολοφόνους ή κάθε λογής φρικτούς.
Κάθε φορά που συναναστρέφομαι μαζί τους, νιώθω πως υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω από το κεφάλι τους και τους απειλεί να τους σφαλιαρώσει. Κι αυτοί αντανακλαστικά το έχουνε μόνιμα κατεβασμένο για να αποφύγουν ακαριαία το ξύλο.
Στο μεταξύ, ήρθε επιτέλους και το κρύο. Εμφανίστηκε. Το κρύο το κανονικό. Αυτό που σε χαιδεύει ακόμα και κάτω από τις φωτεινές ακτίνες του ελληνικού ήλιου.
29 Οκτωβρίου 2026.
.png)
0 Σχόλια