Κάποτε, έναν αιώνα και κάτι χρόνια πριν, ζούσε μια όμορφη και γλυκιά κοπέλα ονόματι Καλλιόπη. Η Καλλιόπη ήταν κόρη καλής οικογενείας, ούτε πολύ πλούσιας ούτε πολύ φτωχής, και η ανατροφή της την έκανε σεμνή, ευγενική κι ακόμα πιο όμορφη.

Η κυρα-Καλλιόπη καθισμένη σε σκαλιά στο Ναύπλιο, δίπλα σε έναν τράγο με μακριά κέρατα
Η κυρα-Καλλιόπη με ένα από τα «παιδιά» της.

Πολλοί ονειρεύονταν τότε πως θα την έκαναν γυναίκα τους, αλλά η Καλλιόπη δεν κοίταξε κανένα από τα αγόρια του Ναυπλίου. Ερωτεύτηκε έναν ξένο. Έναν αξιωματικό από τη Θεσσαλονίκη, που υπηρετούσε στο στρατόπεδο της πόλης.

Αρραβωνιάστηκαν, ή τέλος πάντων λογοδόθηκαν, κι εκείνος έφυγε για τη Θεσσαλονίκη να μαζέψει τα πράγματά του και να γυρίσει πια μόνιμα στο Ναύπλιο.

Εκείνη τον περίμενε, τον περίμενε· πέρασαν μέρες, ίσως κι εβδομάδες, ώσπου η Καλλιόπη δεν άντεξε άλλο. Πήρε τα ποδάρια της κι έφτασε ως την πύλη του στρατοπέδου. Εκεί ρώτησε τον φρουρό πότε γυρίζει ο αξιωματικός της. Ο φρουρός ρώτησε, έμαθε και της απάντησε πως ο αξιωματικός εκείνος είχε ζητήσει επειγόντως μετάθεση για τη Θεσσαλονίκη, την είχε πάρει και δεν θα γύριζε πια πίσω.

Η Καλλιόπη γύρισε σπίτι και ζήτησε από τον πατέρα της για δώρο γενεθλίων ένα κατσικάκι. Όταν πια το πήρε, έφυγε από το πατρικό της για πάντα, μαζί με το ζωάκι που έμελλε να γίνει, όπως έλεγε η ίδια, το πρώτο της παιδί.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνώρισαν στα γεράματά της, η Καλλιόπη έζησε με τα γιδάκια της σε διάφορα μέρη του Ναυπλίου. Ένα από αυτά ήταν ο λόφος με το Σκαλιστό Λιοντάρι των Βαυαρών, δίπλα στο νεκροταφείο. Όταν όμως ο τόπος αναγνωρίστηκε για την αρχαιολογική του αξία, την έδιωξαν, κι εκείνη βρήκε καταφύγιο σε μια σπηλιά κοντά στον Άγιο Ιωάννη, στον δρόμο που ενώνει το παλιό Ναύπλιο με τον προσφυγικό συνοικισμό της Πρόνοιας. «Η τρύπα της κυρα-Καλλιόπης», έλεγαν τότε. Μπορεί βέβαια να έγιναν με την ανάποδη σειρά· οι διηγήσεις δεν συμφωνούν. Άλλοι πάλι λένε πως ένα από τα κύρια λημέρια της ήταν η Καραθώνα. Όπου κι αν έμενε πάντως, η Καλλιόπη έφτασε να έχει καμιά δεκαπενταριά ζώα, το καθένα με το δικό του όνομα. Τα έλεγε παιδιά της κι εκείνα την άκουγαν τυφλά. Σύχναζε στους πρόποδες του Παλαμηδιού και τα άφηνε εκεί να βοσκούν ελεύθερα.

Η Καλλιόπη δεν ήταν και δεν έγινε ποτέ τρελή. Δεν έλεγε παλαβομάρες. Ήταν απλώς πικραμένη και μελαγχολική. Μιλούσε σαν άνθρωπος των γραμμάτων. Ήταν καλή με τους καλούς και κακή με όσους την ενοχλούσαν, την πείραζαν ή την κορόιδευαν. Κατά βάθος όμως ήταν καλοσυνάτη και γλυκομίλητη, και κουβαλούσε μέσα της όλη την κλασική παιδεία του σχολείου και του σπιτιού της. Με τα χρόνια αγρίεψε λίγο. Γινόταν πότε πότε απότομη, έβριζε κι από το τίποτα. Πλενόταν σπάνια, την είχε πιάσει ψώρα, όμως έμενε πιστή στον δρόμο που είχε διαλέξει. Οι περισσότεροι τη συμπονούσαν και τη βοηθούσαν. Της έδιναν φαγητό, παπούτσια και ό,τι μικροχάρη ζητούσε. Κάθε φορά που οι δικοί της προσπαθούσαν να τη φέρουν πίσω κάτω από ένα κεραμίδι, εκείνη σκεφτόταν τα παιδιά της, τα γιδάκια της, και δεν γυρνούσε πίσω.

Πέθανε σε βαθιά γεράματα. Στο τέλος βρέθηκε στο γηροκομείο, τσακισμένη από την άγρια ζωή της, κι άφησε την τελευταία της πνοή στο Νοσοκομείο Ναυπλίου.

Κάποτε, η κυρα-Καλλιόπη καθόταν ψηλά στον λόφο του Λιονταριού. Γύρω της τα γιδάκια της να βοσκούν, από κάτω παιδιά, κόσμος και φασαρία· η γειτονιά στο πόδι. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας αξιωματικός του ελληνικού στρατού, γύρω στα πενήντα. Στέκεται και κοιτάει την Καλλιόπη στα ψηλά. Ο κόσμος σωπαίνει. Η Καλλιόπη σηκώνεται όρθια, τον κοιτά και του λέει:

«Τι θες εδώ; Τώρα είναι πια αργά. Φύγε και μην ξαναγυρίσεις πίσω.»

Κι ο άντρας έφυγε. Κι η Καλλιόπη έμεινε.

Εκείνον, ίσως, κάποτε να τον συγχώρεσε. Τον εαυτό της, ποτέ.

Αυτή είναι η ιστορία της Καλλιόπης. Μιας κοπέλας από το Ναύπλιο.