Μισός αιώνας είναι πολύς καιρός. Φτάνει για να ζήσεις, να ξεχάσεις, να χτίσεις ψευδαισθήσεις και, όπως αποδεικνύεται, να νοσταλγήσεις εκείνη την παλιά, λευκή κυρά του ουρανού, τη Σελήνη. Πέντε δεκαετίες και κάτι ψιλά από τότε που το πρόγραμμα Apollo έκανε τους αστροναύτες να χοροπηδούν σαν μαθητούδια στη φεγγαρόσκονη, η NASA αποφάσισε να βγάλει ξανά τα διαστημικά της μεταξωτά από τη ναφθαλίνη. Το «Artemis II» εκτοξεύτηκε, διεκδικώντας πίσω λίγη από τη δόξα του διαστημικού παρελθόντος.

Εικόνα από αποστολή της NASA στο διάστημα

Εκεί, στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα, τα εκατομμύρια των βλεμμάτων που καρφώθηκαν στον ουρανό θύμιζαν θεατές σε πρεμιέρα που άργησε πολύ. Και τι πρεμιέρα... Εβδομήντα μόλις δευτερόλεπτα κράτησε το θέαμα με γυμνό μάτι. Μετά, ο τεράστιος πύραυλος καταβρόχθισε την απόσταση σαν μυθικό θηρίο, αφήνοντας πίσω του τον γήινο μικρόκοσμο να τον κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα.

Βέβαια, επειδή κανένα σπουδαίο ταξίδι δεν ξεκινά χωρίς ένα μικρό, παρασκηνιακό καπρίτσιο, υπήρξε και το απαραίτητο δράμα. Λίγο πριν κλείσει ερμητικά η καταπακτή της κάψουλας Orion, μια μπαταρία θυμήθηκε να κάνει τα δικά της, καθυστερώντας την απογείωση κατά δέκα λεπτά. Τι είναι, όμως, δέκα λεπτά μπροστά στο αχανές στερέωμα; Μια απλή, κοφτή ανάσα πριν το μεγάλο σάλτο.

Μέσα σε αυτή την κάψουλα —που φέρει και λίγο από την αύρα της γηραιάς Ευρώπης, μιας και κρίσιμα κομμάτια της ράφτηκαν, με συγχωρείτε, κατασκευάστηκαν στην Airbus της Γερμανικής Βρέμης— στριμώχτηκαν τέσσερις αποφασισμένοι επιβάτες. Τρεις Αμερικανοί και ένας Καναδός. Δεν θα πατήσουν, βέβαια, το πόδι τους στο φεγγάρι. Όχι ακόμα. Η δική τους αποστολή έχει μια λεπτή ευγένεια: είναι μια διαστημική, εθιμοτυπική επίσκεψη. Θα κάνουν μια βόλτα στα περίχωρα, φτάνοντας στο πιο μακρινό σημείο, κάπου 6.400 χιλιόμετρα πίσω από την αθέατη πλευρά της Σελήνης. Εκεί θα γράψουν ιστορία, στρώνοντας απλώς το χαλί για το επόμενο, βαρύ πυροβολικό, την «Άρτεμις III».

Το διαστημόπλοιο Orion, βλέπετε, δεν κόβει βόλτες μονάχα για το ρομάντζο. Σε αυτό το ταξίδι θα δοκιμάσει και τα όριά του, ειδικά όταν έρθει η ώρα της επιστροφής. Τότε που θα βουτήξει στη γήινη ατμόσφαιρα με την εξωφρενική ταχύτητα των 11 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Ένα φλεγόμενο βάπτισμα πυρός για την προστατευτική του ασπίδα.

Και ξέρετε γιατί; Διότι ο βαθύτερος, ο κρυφός καημός αυτής της νέας διαστημικής σαπουνόπερας δεν είναι πια το φεγγάρι. Η Σελήνη είναι απλώς η πρόβα τζενεράλε, το βολικό εξοχικό. Η αληθινή εμμονή, ο νέος μεγάλος έρωτας της ανθρωπότητας, λέγεται Άρης.

Μέχρι τότε, όμως, ας απολαύσουμε το ταξίδι αυτών των τεσσάρων, κοιτώντας ξανά τα αστέρια.

5 Απριλίου 2026.