Και ξαφνικά, η χώρα μυρίζει πάλι αυτό το αποπνικτικό μείγμα από φτηνιάρικη αδρεναλίνη και αίμα που δεν λέει να στεγνώσει στο πεζοδρόμιο. Σε ένα ακόμα «ραντεβού» του απόλυτου κενού, εκεί όπου η λογική σταματά και ξεκινά ο θόρυβος της σιδερογροθιάς, η ζωή παίχτηκε στα ζάρια της οπαδικής παράνοιας. Ένας εικοσάχρονος νεκρός, ένας εικοσιτριάχρονος με τα χέρια βαμμένα στην καταστροφή, και στη μέση μια κερκίδα-χωματερή που τρέφεται με σάρκες, βαφτίζοντας την ψυχασθένεια «ιδανικό» και την αλητεία «ανδρισμό».

Είναι αυτοί οι «στρατιώτες» της δεκάρας, που φοράνε το κασκόλ σαν αγχόνη και νομίζουν πως η πίστη σε μια φανέλα τούς δίνει το δικαίωμα να ακυρώνουν το δικαίωμα κάποιου άλλου στην ανάσα. Άνθρωποι-φασόν, βγαλμένοι από τα σκοτεινά εργαστήρια μιας οπαδικής κουλτούρας. Κρύβονται πίσω από το πλήθος, γιατί μόνοι τους είναι απλώς τρομαγμένα ανθρωπάκια που, αν τους βγάλεις το διακριτικό της ομάδας, μένουν γυμνοί, άδειοι - μια τρύπα στον χάρτη της λογικής, ανίκανοι να αρθρώσουν λέξη που να μην περιέχει βρισιά ή απειλή.

Τι ειρωνεία, αλήθεια, να σκοτώνεις για μια μπάλα που κυλάει στο χορτάρι, ενώ η δική σου ζωή έχει κολλήσει στη λάσπη ενός πρωτόγονου ενστίκτου. Είσαι οπαδός; Όχι, χρυσέ μου, δεν είσαι τίποτα παραπάνω από ένας θλιβερός κομπάρσος σε ένα έργο που σε θέλει αναλώσιμο. Είσαι ο «χρήσιμος ηλίθιος» που συντηρεί το μίσος μέσα στην κοινωνία και σπέρνει τη διχόνοια. Σκοτώνεις το μέλλον κάποιου, γιατί δεν αντέχεις το δικό σου παρόν.

Αν το μόνο που έχεις να επιδείξεις στη ζωή σου είναι το χρώμα μιας ομάδας, τότε είσαι ήδη νεκρός μέσα σου. Και το χειρότερο; Μας αναγκάζεις να συνηθίσουμε τη φρίκη, μετατρέποντας την απώλεια ενός παιδιού σε μια απλή είδηση.

Ας τελειώνουμε με τα ευχολόγια και τις «βαθιές οδύνες» των επισήμων, που μοιάζουν με μπαγιάτικα κόλυβα σε κηδείες και μνημόσυνα διαρκείας. Η δολοφονία δεν είναι «ατυχές περιστατικό» ούτε «ραντεβού οργανωμένων που στράβωσε»· είναι η τελική πτώση μιας κοινωνίας που επιτρέπει σε ανεγκέφαλους με σουγιάδες να ορίζουν το ποιος θα γυρίσει σπίτι του το βράδυ - και ποια μάνα, ποιος πατέρας, ποιο αδέρφι θα κλάψει πάλι σήμερα.