Ρε παιδιά, να σας πω την αλήθεια, έχω μπερδευτεί τελείως. Με ποιους είμαστε στον πόλεμο; Δεν εννοώ στρατηγικά, πολιτικά και ούτω καθεξής. Αυτά ας τα αποφασίσουν οι πολιτικοί, οι διεθνολόγοι, οι παντογνώστες των μέσων κοινωνικής απομόνωσης και οι τηλεοπτικοί παραθυράκηδες. Εννοώ με ποιους είμαστε ψυχολογικά. Με ποιανού το μέρος είμαστε; Ποιός θέλουμε να νικήσει; Κανείς, θα μου πείτε. Ναι, κανείς. Η νίκη σε έναν πόλεμο σημαίνει θάνατος. Γιατί ο πόλεμος είναι κακό πράγμα. Βάρβαρο. Απάνθρωπο. Αλλά συμβαίνει. Διαρκώς και διά παντός. Οπότε με κάποιον πρέπει να είμαστε, αφού δεν γίνεται να τον αποφύγουμε. Γιατί για να τον αποφύγουμε πρέπει να αλλάξει το είδος. Το ανθρώπινο είδος. Να έρθει ο Χόμο Σάπιενς 3, αν προλάβει, γιατί ο 2, εμείς δηλαδή, δεν κάνουμε ούτε για να μας ταίζουν μέσα σε κλουβάκια ζωολογικού κήπου ιδιοκτησίας κάποιας ανώτερης εξωγήινης φυλής. 

Στρατιώτης

Οπότε, αφού ο πόλεμος είναι δεδομένος κι εμείς ανήμποροι να σταματήσουμε το οτιδήποτε, με ποιους είμαστε; Κάθομαι το βράδυ, ανοίγω το κινητό, βλέπω τίτλους: «Το Ιράν απαντά», «Το Ισραήλ ετοιμάζεται», «Η Αμερική στέλνει στόλο». Νεκροί εδώ, βόμβες εκεί, κι εγώ νιώθω σαν να βλέπω πολεμική σειρά στο Netflix που έχασα τις τρεις πρώτες σεζόν και προσπαθώ να δω recap για να αποφασίσω ποιος είναι ο κακός της ιστορίας. Θέλω να πάρω θέση, ξέρετε τώρα, την κλασική ελληνική θέση του ειδικού ξερόλα, αλλά κάπου κολλάω.

Από τη μία, λες Αμερική. Σύμμαχοι είμαστε, εκεί ανήκουμε –πού αλλού να πάμε δηλαδή έτσι που είναι ο κόσμος; Ας τζογάρουμε στην εύνοια του «μεγάλου αδερφού» μπας και σώσουμε κάνα νησάκι από τους γείτονες. Έχουμε και την κουλτούρα τους μέσα μας, τόση τηλεόραση, ταινίες, μουσικές, μπέργκερς και κόκα-κόλες, νιώθουμε ολίγον αδελφές ψυχές με τους Αμερικάνους. Έχουμε ολίγον κοινό πολιτιστικό αίμα.  Ξέρεις ότι αν γίνει το κακό, κάπως θα ανακατευτούν.

Αλλά μετά σκέφτεσαι: κι αν ανακατευτούν όταν εγώ την έχω φάει ήδη τη βόμβα στο κεφάλι εξαιτίας τους; Τι να την κάνω την προστασία τότε; Κι επίσης, κάθε φορά που οι Αμερικάνοι δηλώνουν κάτι εναντίον του Ιράν, νιώθω την τσέπη μου να αδειάζει πριν καν πληρωθώ. Θέλει ο «συμμαχούλης» να το παίξει πλανητικός κυρίαρχος, να την μπει στη Ρωσία, στην Κίνα και στους λοιπούς διεκδικητές του θρόνου, κι εγώ πρέπει να γαμηθώ πατόκορφα; 

Και δεν σταματάει αυτός, δεν σταματάνε και οι άλλοι από κάτω που θέλουν πλέον να καθαρίσουν όλους τους αιώνιους εχθρούς τους. Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε τώρα; Με τις «κάβλες» των υπερδυνάμεων θα ζούμε; Γιατί να μη θέλω δηλαδή να νικήσει το Ιράν, να το βουλώσουν επιτέλους; Να νικήσει, να μείνουν οι άνθρωποι στη θεοκρατία τους, καταπιεσμένοι, ωραίοι κι ενίοτε εκτελεσμένοι, κι εμείς να συνεχίσουμε τις ζωές μας με σταθερές τιμές στη βενζίνα, στο ρεύμα και στο νοίκι. Σταθερές τώρα είναι τρόπος του λέγειν. Εντός του ορθολογικού πλαισίου του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος τέλος πάντων.  

Και μετά, βέβαια, ξανασκέφτομαι: κι αν νικήσουν και δεν μείνουν ήσυχοι, αλλά αρχίσουν να μοιράζουν πυρηνικές κεφαλές σε όλη την αμαρτωλή υφήλιο; Τι θα λες μετά; Κι αν τις πυρηνικές κεφαλές αρχίσουν να τις πετάνε πρώτοι οι «δικοί μας»; Βλέπετε πού κολλάω; Είναι αυτό το ειλικρινές, το υπαρξιακό «μη χειρότερα». Το λεγόμενο και εγωκεντρικό. Τελικά, με ποιους είμαστε;

17 Μαρτίου 2026.