Ένα 15χρονο κορίτσι από την Αργολίδα έπεσε χθες το απόγευμα από τα ερείπια του Ξενία στο Ναύπλιο και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Νοσοκομείο Παίδων.

Ξενία Ναύπλιο

Όσο κι αν έψαξα στον ηλεκτρονικό Τύπο και στα σχόλια των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όσο κι αν ρώτησα τους γνωστούς-αγνώστους παντογνώστες της περιοχής, δεν βρήκα καμία πληροφορία για τον τρόπο της πτώσης. Αν, για παράδειγμα, γλίστρησε ή αν έπεσε κάποιο κομμάτι από το τσιμεντένιο πτώμα που ονομάζεται Ξενία και την παρέσυρε στο κενό.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η νεαρή κοπέλα, το παιδί, έπεσε από μεγάλο ύψος. Και όλοι ευχόμαστε να ξεπεράσει αυτή την επικίνδυνη περιπέτεια όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να βγει δυο φορές πιο υγιής.

Όμως, αντί να ευχόμαστε ή να προσευχόμαστε μόνο για την υγεία του άτυχου κοριτσιού, πρέπει να κάνουμε και κάτι. Να κάνουμε κάτι ώστε να μην πάθουν το ίδιο και άλλα παιδιά.

Και δεν λέω να φωνάξουμε για το ερειπωμένο Ξενία, να διαμαρτυρηθούμε για την κατάστασή του, να καταγγείλουμε την αδιαφορία, να απαιτήσουμε λύσεις άμεσα και άλλα παρόμοια. Όλα αυτά, για να γίνουν και για να είναι αποτελεσματικά, χρειάζονται έναν συνομιλητή. Που, στην προκειμένη περίπτωση, είναι το Κράτος.

Το Κράτος όμως δεν υπάρχει. Είναι μια ψευδαίσθηση της νεοελληνικής πραγματικότητας. Μια λέξη τελείως κούφια και ανυπόστατη για τα ελληνικά δεδομένα. Κράτος δεν υπάρχει. Και αν υπάρξει, θα υπάρξει παράλληλα, με κάποιον τρόπο, και μια κάποια διακίνηση χρήματος. Για το χρήμα υπάρχει το Κράτος. Για εμάς δεν υπάρχει. Ας το παραδεχτούμε επιτέλους και ας συνεχίσουμε τις ζωές μας όπως μπορούμε. Και, κυρίως, τις ζωές των νέων παιδιών.

Οπότε, καλό θα ήταν να ενημερώσουμε με απόλυτη ειλικρίνεια τα παιδιά, τους μαθητές και τις μαθήτριες, τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες, όλους όσοι πλησιάζουν αυτόν τον χώρο. Να τους ενημερώσουμε πως αυτό το ξεθωριασμένο τριώροφο τσιμέντωμα, που βασιλεύει πάνω σε αρχαία τείχη, είναι αποτέλεσμα των πολιτικών μας επιλογών και της εν γένει κουλτούρας μας. Και καλό θα ήταν να μην πατούν, ούτε καν να πλησιάζουν κοντά του. Γιατί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα γίνουν κι αυτοί κομμάτι των ερειπίων μας.

Μια τέτοια ανακοίνωση, με μεγάλα γράμματα, θα ήταν πολύ χρήσιμη στην είσοδο του κτιρίου, μέχρι να καταρρεύσει ολοκληρωτικά με το πέρασμα των χρόνων.

27 Φεβρουαρίου 2026.