Η χούντα δεν τελείωσε το ’73. Αυτό θα φωνάξουν σε δρόμους και πλατείες θερμόαιμοι διαδηλωτές, προκαλώντας την οργή της αστικής ευγένειας για ασέβεια απέναντι στο δημοκρατικό πολίτευμα. Και στη γωνία θα παραφυλάνε οι κληρονόμοι της χουντικής νοοτροπίας, έτοιμοι να προσβάλουν μια επέτειο, τους ανθρώπους της, τους σκοπούς της, την ίδια της την αξία, τα πάντα της.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ζωγραφισμένη σε ύφος αρχαίου ελληνικού αγγείου

Από τις 17 Νοεμβρίου 1973 και κάθε χρόνο την ίδια μέρα, ως τα σήμερα και τα αύρια, η χώρα ζει έναν ιδεολογικό τριχασμό: οι δρόμοι, τα σαλόνια και η σκοτεινή γωνία.

Οι απόψεις είναι καλά κλειδωμένες. Όλες και όλων. Δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση. Δεν υποχωρούν, δεν συμβιβάζονται. Καμία οπτική γωνία δεν λειαίνεται.

Και μετά είναι το πλήθος. Η σιωπηρή πλειοψηφία. Στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορη, στη χειρότερη το διασκεδάζει ως θέαμα, σαν ένα ευχάριστο νεοελληνικό έθιμο τσακωμού κάθε 17 του Νοέμβρη. Όπως και να ’χει, μένει σιωπηλή. Και η σιωπή της δεν ασκεί καμία δύναμη επί του πεδίου. Έτσι ο τριχασμός μένει αμετάβλητος, μαζί και οι φορείς του.

Δεν αλλάζει τίποτα.

Άρα, πράγματι, η χούντα δεν τελείωσε το ’73. Ούτε όμως ξεκίνησε το ’67. Η χούντα ήταν, είναι και θα είναι εδώ όσο οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Γιατί όταν δεν μπορείς να συνεννοηθείς, δεν μπορείς να αποφασίσεις. Και τότε αποφασίζει άλλος για σένα. Αναγκαστικά.

Καλή επέτειο, με όποιον τρόπο γουστάρει ο καθένας.