ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ

Α. Μπερνωρίτη

Σκαρίφημα παραλογοτεχνίας.

11 σύγχρονες εγκληματικές ιστορίες στο Ναύπλιο.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Γράφτηκαν από τον Α. Μπερνωρίτη. Συνταξιούχο καθηγητή Λυκείου που κάποτε υπηρέτησε στην περιοχή μας και διέμενε στο Ναύπλιο. Τις έστειλε με το ερώτημα, εάν μπορεί να τις φιλοξενήσει το «Παλαμπούρτζι». Διατυπώσαμε την επιφύλαξη «Γιατί να ασχοληθούμε με «νεκρούς»;» και απάντησε «Υπάρχουν και ζωντανοί στην πόλη σας;». Μετά από τέτοια απάντηση, θα τις δημοσιεύσουμε – όχι όλες μαζί – και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Ιστορία δεύτερη: To παπούτσι του υπαλλήλου της ΔΕΗ

Το παπούτσι του υπαλλήλου της ΔΕΗ στον κήπο παλιού προσφυγικού σπιτιού στο Ναύπλιο

Με κάλεσε η Αστυνομία.

Δεν είχα καταλάβει όταν παρουσιάστηκα στην Ασφάλεια Ναυπλίου, εάν με θεωρούσαν ύποπτο. Και για ποιο πράγμα; Είχαν βρει μόνο το παπούτσι του υπαλλήλου της ΔΕΗ. Ο ίδιος είχε εξαφανιστεί. Τον αναζητούσαν.

Αυτό εξελισσόταν σε πολύ δύσκολες ημέρες για μένα. Πρώτα ήρθαν τα μνημόνια. Μετά ο επανέλεγχος των απολυτηρίων. Αποδείχτηκε ότι το «χαρτί» του Γυμνασίου, που είχα καταθέσει, ήταν εντελώς πλαστό. Απολύθηκα. Η γυναίκα μου με παράτησε. Δεν άντεξε την ντροπή. Μάλλον, ευκαιρία ζητούσε. Έμενα σε ένα σπίτι στον Συνοικισμό. Παλιό προσφυγικό. Από τα λίγα του είδους, που δεν είχαν δώσει τη θέση τους σε πολυκατοικίες. Μου το είχε αφήσει ο πατέρας μου. Το είχε αγοράσει πολύ φτηνά γιατί είχε παραμείνει ένα διάστημα ακατοίκητο. Τώρα οι γονείς μου αναπαύονται στο νεκροταφείο. Εντελώς μόνος και φτωχός περιφέρομαι προς αναζήτηση εργασίας. Δεν έχω τη δύναμη για πολλά.

Η Αστυνομία ήθελε μια κατάθεση. Δεν με υποψιάζονταν. Έτσι μου είπαν. Κάθισα απέναντι από έναν αξιωματικό με πολιτικά, που είχε δίπλα του έναν άλλον ο οποίος κρατούσε πρακτικά. Η σκηνή δεν είχε καμία πρωτοτυπία.

Ξεκίνησα.

«Δεν γνώριζα τίποτε. Μέχρι πριν από πέντε ημέρες που είχα πάει σε ένα σούπερ μάρκετ με το δίλημμα, να αγοράσω κάτι να φάω ή να φυλάξω τα λίγα χρήματα που είχα για να πληρώσω το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Περιφερόμουν στους διαδρόμους, αναζητώντας τα φτηνότερα τρόφιμα και κάνοντας νοερά λογαριασμούς.

Με σταμάτησε ένας άγνωστος. Με κοίταξε γελώντας και με ρώτησε «Το φίδι, τί κάνει;».

Δεν είναι φυσιολογικό να σε σταματούν στο σούπερ μάρκετ και να σου απευθύνουν ερώτηση υπονοώντας ότι κάνεις παρέα με ερπετά.

Μου συστήθηκε ήταν ο γιος του πρώην ιδιοκτήτη του σπιτιού μου. Ήξερε περισσότερα. Μου τα είπε όλα.

«Εμείς καταγόμαστε από την Ανατολική Θράκη. Στο σπίτι μας εκεί υπήρχε και ένα φίδι που το φύλαγε και είχε ερωτευτεί μια θειά μου. Γινόντουσαν τέτοια πράγματα την παλιά εποχή. Έτσι λένε.

Ήρθαμε πρόσφυγες, όχι διωγμένοι, αλλά με ανταλλαγή πληθυσμών. Στο Ναύπλιο φτάσαμε με όλη μας την οικοσκευή. Με το τρένο. Πήραμε οικόπεδο και σηκώσαμε το κτίριο. Αυτό που μένεις. Γύρω στο 1930. Η θεία μου, εκείνη, βρέθηκε σφαγμένη το 1934. Δεν αποκαλύφθηκε ποτέ ο δολοφόνος της.

Το φίδι είχε χωθεί στα πράγματά μας και είχε έρθει και αυτό με το τρένο. Κρυφοκοίταζε πάντα από την τρύπα του.

Οι δικοί μου το γνώριζαν. Δεν το πείραζαν. Το σέβονταν.

Τα πράγματα δεν μας ήρθαν καλά. Η οικογένεια μπλέχτηκε με τα αντάρτικα. Μετά δεν εύρισκε δουλειά ο πατέρας μου. Έφυγε μετανάστης στην Γερμανία. Πριν σταθεί εκεί στα πόδια του, περάσαμε μια περίοδο μεγάλης φτώχειας. Ήμουν μικρός. Το μόνο που θυμάμαι ήταν το φόβο της μητέρας μου ότι θα μας κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα.

Κάποια μέρα, βρήκα στον κήπο μπροστά από το ρολόϊ του ρεύματος ένα παπούτσι. Γελώντας, της είπα: Μαμά, ένα παπούτσι φύτρωσε στον κήπο.

Τότε κατάλαβα τί σημαίνει χωροφύλακας. Μπήκαν τρεις με στολή και ένας με πολιτικά από την αυλόπορτα. Με τράβαγαν με δύναμη. Με έφεραν μπροστά στη μητέρα μου.

«Πού τον έχεις;»

Δεν καταλάβαινε.

«Το παπούτσι αυτό που παίζει ο γιος σου είναι του υπαλλήλου της ΔΕΗ ο οποίος ήρθε να σας κόψει το ρεύμα, που δεν είχατε πληρώσει. Πού τον έχεις θάψει;»

Η μάνα μου λιποθύμησε.

Του ανθρώπου αυτού δεν βρήκαν ποτέ το πτώμα. Η μητέρα μου είχε άλλοθι για την ώρα, που εξαφανίστηκε. Δεν της απηύθυναν κατηγορία. Μετά από αυτό με πήρε και πήγαμε στην Γερμανία.»

Τον ρώτησα τί σχέση είχε το φίδι με αυτή την εξαφάνιση.

«Το φίδι ήταν φύλακας του σπιτιού μας… αυτό πίστευε ο πατέρας μου μέχρι που πέθανε… και έφαγε ζωντανό αυτόν τον άνθρωπο, που πήγε να μας κάνει μεγάλο κακό κόβοντας το ρεύμα. Και για απόδειξη άφησε το παπούτσι στον κήπο.»

Ο Αστυνόμος δεν άντεξε.

«Παίζεις θέατρο. Μην επιβαρύνεις τη θέση σου. Προχθές, ήρθε ένας υπάλληλος της ΔΕΗ να σου κόψει το ρεύμα και χάθηκε ο άνθρωπος. Το παπούτσι του βρέθηκε στον δρόμο από Αρβανιτιά για Καραθώνα. Τον έσυρε, από τον Συνοικισμό μέχρι εκεί, το άγριο φίδι; Τί ήταν ανακόντα, βόας, κροταλίας; Τί;»

Δεν είχα αποκτήσει καμία γνωριμία με το σερνάμενο στη γη ζώο. Δεν μπορούσα να τους διαφωτίσω.

Άρχισαν ερωτήσεις και κόντρα ερωτήσεις και αγριέματα. Ευτυχώς, δεν σήκωσαν χέρι. Με είχαν, πια, ύποπτο για τη δολοφονία.

Δεν ζήτησα δικηγόρο. Εδώ, δεν είχα λεφτά να φάω, θα έπαιρνα και νομικές συμβουλές;

Ευτυχώς, στις τρεις ώρες από την αρχή της ανάκρισης, τους ειδοποίησαν… μέσα στο παπούτσι, που είχαν βρει, είχε αφήσει σημείωμα. Ο άνθρωπος είχε αυτοκτονήσει από τύψεις, που έκοβε το ρεύμα φτωχών συμπολιτών του.

Με έδιωξαν.

Χειρότερα.

Έπρεπε εκείνο το βράδυ να κοιμηθώ χωρίς φως και με την έγνοια ότι ένα άγνωστης ταυτότητας πλάσμα θα ήταν δίπλα μου… ένα φίδι πρόσφυγας που έτρωγε υπαλλήλους της ΔΕΗ.

Ο γιος του πρώην ιδιοκτήτη έψαχνε ακίνητα για να τα μετατρέψει σε πανσιόν. Έκανε την ίδια δουλειά στη Γερμανία και ήταν δικτυωμένος. Για να μην έχω μπελάδες με φίδια, του το πούλησα. Τώρα με έχει προσλάβει για καμαριέρα στην πανσιόν.

Δεν έχω συναντήσει το φίδι.