Οι νεκρολογίες δεν μου αρέσουν. Τις γράφω αραιά και πού, μέσα στη θλίψη, και αφορούν είτε ανθρώπους που με διαμόρφωσαν καθοριστικά είτε πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα. Ο Θύμιος Γκουλιώνης ανήκει και στις δύο κατηγορίες.

Ο Θύμιος Γκουλιώνης

Για τον πολύ κόσμο, ο Θύμιος ήταν οφθαλμίατρος, από τους λίγους της πόλης όταν ξεκίνησε. Ήταν αυτός που εντόπισε τη Μυκηναϊκή Γέφυρα έξω από το Λυγουριό, συγγραφέας βιβλίων για τον αθλητισμό και το ολυμπιακό ιδεώδες, αρθρογράφος, σχολιαστής και, γενικώς, διανοούμενος.

Για μένα ήταν ένας πολύ καλός οικογενειακός φίλος, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, όταν ήμουν παιδί. Μέναμε στην ίδια πολυκατοικία, με έναν όροφο διαφορά. Εκείνος μπαινόβγαινε στο σπίτι μας κι εγώ στο δικό του, με τις δύο κόρες και τη γυναίκα του. Ήταν το πρόσωπο που έβλεπα συχνότερα, μετά τη μάνα και τον πατέρα μου.

Αν έπρεπε να τον περιγράψω με μία φράση, θα δανειζόμουν αυτή του αδερφού μου. Εκείνος δεν είχε γεννηθεί ακόμα τα χρόνια που ο γιατρός έδινε παράσταση στην πολυκατοικία, τον γνώρισε όμως αργότερα: «Ένα διαρκώς κινούμενο τρολ». Αυτό ήταν ο Θύμιος.

Ένας τύπος που συνεχώς έκανε αστεία και πλάκες, ειρωνευόταν, αυτοσαρκαζόταν, ένα ασταμάτητο πειραχτήρι. Μερικές φορές δεν καταλάβαινες πότε αστειεύεται και πότε μιλάει σοβαρά. Και όλα αυτά χωρίς να χάνει ποτέ ούτε σπιθαμή από την αστική του ευγένεια και σοβαρότητα.

Ο Θύμιος ήταν ο επιστήμονας, ο γιατρός, ο φιλοσοφημένος άνθρωπος, και ταυτόχρονα ένας λαϊκός άνθρωπος, γεμάτος χαρά για τη ζωή, τη γνώση και την ανακάλυψη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς τρελαινόταν τότε με την ποιότητα του νερού της πόλης. Πρόβλημα που, βεβαίως, δεν έχει λυθεί ακόμα, σαράντα χρόνια μετά. Έμπαινε στο σπίτι φουριόζος, κρατώντας ένα ποτήρι νερό στο οποίο είχε ρίξει λίγη χλωρίνη, και το έδειχνε σε όποιον έβρισκε μπροστά του. Και άγνωστοι γι΄αυτόν να ήταν μέσα στο σπίτι, τους το έδειχνε. Όσο κατεβαίνει η χλωρίνη στον πάτο, εξηγούσε, τραβάει μαζί της όλες τις βρομιές. «Είναι πείραμα», έλεγε και ξανάλεγε, πορωμένος. Ο πάτος του ποτηριού είχε γίνει κατάμαυρος. «Βλέπετε; Βλέπετε; Αυτό πίνουμε. Κοιτάξτε τι νερό μάς ποτίζουν. Ούτε χώρα της υποσαχάριας Αφρικής δεν πίνει τέτοιο νερό. Ποια Ευρώπη; Ποιος πολιτισμός, μου λέτε…» Και μετά γελούσε ειρωνικά με την κατάντια μας. Αν και αγωνίστηκε για χρόνια για να βελτιώσει την ποιότητα νερού της περιοχής. Μάταια.

Για να μην πολυλογώ όμως, αφού οι άνθρωποι φεύγουν και σημασία έχουν μόνο τα έργα τους, όχι τα λόγια που λέμε γι' αυτούς: ο Θύμιος ήταν για μένα πρότυπο. Ένα πρότυπο που κουβάλησα, όσο μπορούσα, στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Ότι μπορείς να είσαι σοβαρός και αστείος ταυτόχρονα. Ότι μπορείς να μιλάς για τον Περικλή, την αρχαία Αθήνα και την ελληνική μυθολογία και, την ίδια ώρα, να σχολιάζεις ανθρώπους και καταστάσεις με καυστική ευστροφία. Ότι μπορείς να είσαι συντηρητικός μεν στην ιδεολογία, προοδευτικός δε στην πράξη της ζωής.

Καλό ταξίδι, γιατρέ.