Δεν ξέρω πόσοι είμαστε, νομίζω αρκετοί, που καθόμαστε και παρακολουθούμε αυτές τις μέρες το σίριαλ του καλωδίου.

Πλοίο σε ήρεμη θάλασσα, ζωγραφισμένο σε ύφος ελληνικής μοντερνιστικής ζωγραφικής

Τη λέξη «σίριαλ» δεν τη χρησιμοποιώ τυχαία. Δεν εννοώ απλώς τις πληροφορίες που διακινούνται δώθε κείθε. Εννοώ όλο το χάος που προκαλεί στο εθνικό μας φρόνημα μια κόντρα με την αγαπημένη γειτονική χώρα, κυρίως όταν η γείτονας νικάει κατά κράτος, προς το παρόν μόνο σε διπλωματικό επίπεδο.

Σχόλια, επικρίσεις, κραυγές και λάβαρα ξεσηκωμού από κάθε ον του κοινωνικού και πολιτικού βίου που ασχολείται με το θέμα.

Από τη μία, διαβάζοντας ιστορία, συνειδητοποιείς πως κάθε φορά που δημιουργούνταν τέτοιο χάος σε εθνικά θέματα, οδηγούσε σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια σε τραγωδία.

Από την άλλη όμως, λες, ρε φίλε, τι θα γίνει με αυτή την Τουρκία; Μέχρι πού θα φτάσει να ζητάει πραγματάκια και να μας σπάει τα αρχίδια; Κάποια στιγμή, κάποια, δεν πρέπει κι εμείς να πούμε κάπου «ώπα»;

Πάντως, δεν έχω διαμορφωμένη άποψη για το συγκεκριμένο. Σίγουρα η Τουρκία έχει κερδίσει μια υποψία αναγνώρισης των διεκδικήσεών της ανατολικά της Κρήτης, και είναι βέβαιο πως στο μέλλον θα τη χρησιμοποιήσει. Αρκεί όμως αυτό για να ακυρώσει ένα έργο που κάνει την Ελλάδα βασικό ενεργειακό κόμβο του δυτικού κόσμου; Μήπως τα μακροπρόθεσμα οφέλη είναι μεγαλύτερα από τις προσωρινές ζημιές;

Ειλικρινά, δεν το ξέρω. Έτσι κι αλλιώς, η εξωτερική πολιτική και η διπλωματία δεν κρίνονται ποτέ στο σήμερα, αλλά στο κοντινό και στο μακρινό μέλλον.

Οπότε, προς το παρόν, ποπκόρν, πατατάκια, ατελείωτο σκρολάρισμα και μια βουτιά στα βαθιά νερά του νεοελληνικού χάους. Νερά των οποίων τα κυριαρχικά δικαιώματα είναι αναμφισβήτητα δικά μας. Η υφαλοκρηπίδα τους, η ΑΟΖ τους και όλα τα σχετικά μάς ανήκουν χωρίς καμία αμφιβολία.

Σε αντίθεση με κάποια άλλα…

11 Νοεμβρίου 2026