Χθες, ημέρα Κυριακή, 8 Νοεμβρίου του έτους 2026, ώρα πέμπτη απογευματινή περίπου, πίσω ακριβώς από το σπίτι μου, στη μέση ενός παράδρομου ή παραδρόμου για τους λάτρεις του παρελθόντος, πέθανε μια γάτα. Άσχημο θέαμα.

Οι γάτες της γειτονιάς

Το ακόμα πιο άσχημο ήταν πως έμεινε μόνη, στη μέση του δρόμου, μέσα στην απόλυτη ησυχία, ως αργά το βράδυ. Γιατί οι γάτες της γειτονιάς μου, δεκάδες γάτες, μικρές και μεγάλες, που έχουν κάνει τον δρόμο και τον παράδρομο λημέρι τους, κτήμα και ιδιοκτησία τους, ειδικά τις κρύες Κυριακές με ελάχιστη κίνηση, από την στιγμή που εκείνη ξεψύχησε εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς.

Δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση κάποια δηλητηρίαση ή κάτι παρόμοιο. Εννοώ πως απλώς κρύφτηκαν. Και αυτό μου προκαλεί μεγάλη απορία.

Φοβήθηκαν;

Ίσως. Λένε πως τα ζώα καταλαβαίνουν τον θάνατο πριν από εμάς και καλύτερα από εμάς. Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις, κηδειόχαρτα στις κολόνες ή τηλεφωνήματα σε συγγενείς. Τον μυρίζουν. Και όπου μυρίζει θάνατος, το ένστικτο λέει «φύγε».

Μπορεί πάλι να μη φοβήθηκαν. Μπορεί απλώς να έκαναν αυτό που εμείς έχουμε ξεχάσει να κάνουμε: να αφήσουν τον χώρο άδειο για λίγο. Ένα είδος σιωπής. Χωρίς κεριά και λόγους, απλώς απουσία. Ο παράδρομος, που μέχρι το απόγευμα ήταν ολόκληρος δικός τους, έγινε ξαφνικά ένα κομμάτι άσφαλτος που δεν ανήκε σε κανέναν.

Το βράδυ, κατά τις έντεκα, είδα την πρώτη να ξαναβγαίνει. Μια μαύρη, από τις μεγάλες. Στάθηκε στη γωνία, κοίταξε προς τα εκεί και μετά κάθισε, όχι στη θέση της αλλά λίγο πιο πέρα. Σαν να είχε μετακινηθεί, μέσα σε ένα απόγευμα, το σύνορο της γειτονιάς.

Σήμερα το πρωί ήταν όλες εκεί. Ή σχεδόν όλες.