Οι κοινωνικές εξεγέρσεις δεν έχουν σχεδόν ποτέ τη σημασία που τους αποδίδεται. Μέσα στα φύλλα της ιστορίας λάμπουν σαν να είναι οι πιο ανθρώπινες στιγμές της, και μάλλον είναι, αλλά, αν κοιτάξεις λίγο παραπέρα, μερικές σελίδες και χρονολογίες πιο μετά, σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει — τουλάχιστον τις περισσότερες φορές, για να μην είμαστε αφοριστικοί.
Έχουν, όμως, μία αξία ανεκτίμητη. Εξαφανίζουν την ψευδαίσθηση της ευνομίας, της δημοκρατίας και λοιπών ουσιαστικών που προσφέρονται στους πολίτες ως μαξιλαράκια για έναν ήσυχο ύπνο.
Έτσι και στη Γαλλία. Βγήκαν έξω στους δρόμους φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι, κόλλησαν μαζί τους και οι μαυροφορεμένοι χαοτικοί. Νέοι, γέροι και παιδιά φώναξαν, έσπασαν και έκαψαν για τη φτώχεια και τη μιζέρια που τους περιβάλλει. Έθεσαν το ερώτημα σε κάθε πολίτη της Ευρώπης —πλην Ελλήνων— στα πόσα κιλά φτώχειας πρέπει να αντιδράσουμε. Κι αμέσως, η γαλλική κυβέρνηση, διά της τοπικής αυτοδιοίκησης, απαγόρευσε την κυκλοφορία σε πόλεις ολόκληρες και κομβικές περιοχές του Παρισιού, κι αμέσως απαγόρευσε τη συνάθροιση νέων σε κομβικά σημεία όλης της χώρας. Πλατείες, μεγάλους δημόσιους χώρους και τα σχετικά.
Αμέσως, λοιπόν, εν ριπή οφθαλμού, η Γαλλική Δημοκρατία δεν είναι πια δημοκρατία. Είναι ένα σχεδόν ολοκληρωτικό καθεστώς.
«Υπερβολές», σκέφτεται ένας κύριος τώρα που με διαβάζει. «Η Γαλλική Δημοκρατία παραμένει δημοκρατία, απλώς τέθηκε σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης εξαιτίας ορισμένων ανώριμων πολιτών της. Κάθε κυβέρνηση οφείλει να προστατεύει τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία με κάθε μέσο».
Δεν διαφωνώ, καλέ μου κύριε. Αντιθέτως, συμφωνώ απολύτως. Απλώς αναφέρω πως το μέσο που χρησιμοποιεί η Γαλλική Δημοκρατία, για να προστατέψει την ιδιωτική και δημόσια περιουσία της, είναι η μερική κατάργηση της ίδιας της δημοκρατίας.
Αυτό είναι γεγονός. Το να απαγορεύεις την κυκλοφορία και τη συνάθροιση μιας συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας ανθρώπων είναι κατάργηση ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Είναι μερική κατάργηση της δημοκρατίας.
Η δεύτερη κατάργηση της δημοκρατίας έρχεται όταν αντικρίζεις αυτά τα χαμένα βλέμματα των πολιτικών απέναντι στον ξεσηκωμό. Είναι για λύπηση οι άνθρωποι. Είναι από τις λίγες φορές που, ό,τι και να λένε, όπως και να το λένε, έχουν αυτή την αμηχανία της ανικανότητας. Είναι ανίκανοι να πραγματοποιήσουν οποιοδήποτε κοινωνικό αίτημα. Γιατί; Γιατί και αυτοί εργαζόμενοι είναι. Εργάζονται στο τμήμα διαμεσολάβησης μεταξύ ημών και της πραγματικής εξουσίας.
Στην Ελλάδα, πάντως, ως φιλοθεάμον κοινό και ως παραδομένοι, εκ κρατικής γεννήσεως, σε οικουμενικά αφεντικά, έχει πολύ ενδιαφέρον ο γαλλικός Οκτώβρης. Ίσως ξεχάσουμε για λίγο τον θάνατο του Μαζωνάκη και την άγρια κόντρα που έχει ξεσπάσει μεταξύ Νίκου Καρβέλα και Άννας Βίσση.
19 Οκτωβρίου 2026
.png)
0 Σχόλια