Η βία αδιαμφισβήτητα αποτελεί ένα διαχρονικό οικουμενικό αλλά και εγχώριο φαινόμενο. Όποια μορφή και αν έχει. Τα περιστατικά βίας στην περίοδο της πανδημίας covid 19 έχουν αυξηθεί δραματικά κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου. 

 


Το σχολείο και η οικογένεια αποτελούν βασικούς παράγοντες οι οποίοι διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην διαιώνιση αυτού του φαινομένου μιας και το παιδί αλληλεπιδρά  περισσότερο με αυτούς τους θεσμούς. Συγκεκριμένα, η οικογένεια ως φορέας μετάδοσης κοινωνικών αξιών μεταβιβάζει και τη βία, το σχολείο λειτουργώντας ως καθρέφτης της ευρύτερης κοινωνίας ενεργεί ως αναπαραγωγική μηχανή. Το φαινόμενο της βίας θα εξελίσσεται ακόμα περισσότερο όσο βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Κάλλιστα κάποιος θα μπορούσε να το παρομοιάσει με ένα δέντρο, το οποίο καρποφορεί σε γόνιμο έδαφος, δημιουργεί ρίζες και αναπτύσσει κλαδιά. Είναι ανάγκη, σαν κράτος να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο πρόληψης περιστατικών βίας αρχίζοντας από τις εκπαιδευτικές δομές οι οποίες εκπαιδεύουν τους αυριανούς ενήλικους πολίτες. Πολλές φορές -βάσει ερευνών- ο θύτης έχει υπάρξει θύμα βίαιης συμπεριφοράς, μιας συμπεριφοράς που ενσωματώνει και ο ίδιος με αποτέλεσμα να την εκδηλώνει με τον χειρότερο τρόπο στους συμπολίτες του. Μέσω των σχολείων θα πρέπει, εκτός των άλλων, να καλλιεργείται  και η ψυχική υγεία των μαθητών. Να αφιερώνονται περισσότερες διδακτικές ώρες στην προαγωγή πανανθρώπινων αξιών. Βέβαια, στην πρόληψη της βίας μπορούν να συμβάλλουν πολιτιστικοί και αθλητικοί φορείς καθώς μεταξύ άλλων προάγουν την ομαλή συνεργασία και τον αλτρουισμό εν γένει.  Φυσικά, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τον ρόλο των Μ.Μ.Ε.  όπου παρατηρείται μια αποδοχή και εξύψωση τέτοιων φαινομένων με απώτερο σκοπό το οικονομικό κέρδος μέσω της προβολής. Αξίζει να αναφερθεί, ότι δεν είναι λίγες οι  περιπτώσεις σε περιστατικά ακραίας βίας, όταν ο θύτης τιμωρείται με την ποινή της φυλάκισης, που εντός της φυλακής δεν γίνονται προσπάθειες να αποτραπεί η τελεσθείσα πράξη στο μέλλον. Η κοινωνία και το κράτος βάζουν «ταμπέλες» στα άτομα τα οποία βρίσκονται εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων εκτίοντας την ποινή τους, αδιαφορώντας για το ψυχικό τους υπόβαθρο και για τους παράγοντες που τους οδήγησαν στην εξωτερίκευση μιας βίαιης συμπεριφοράς. Με αυτόν τον τρόπο οι πιθανότητες να επαναληφθούν αξιόποινες πράξεις είναι αυξημένες καθώς ο σωφρονισμός πρακτικά απουσιάζει. Οι αυριανοί πολίτες θα πρέπει να ξέρουν ότι δεν πρέπει να υποστηρίζουν περιστατικά βίας και να γίνονται οι ίδιοι φορείς της όχι γιατί θα τιμωρηθούν αλλά γιατί θα πληγώσουν σωματικά και ψυχικά έναν συνάνθρωπό τους.  


Τις προηγούμενες μέρες ένας 19χρονος συμπολίτης μας υπήρξε θύμα μιας άνανδρης, κτηνώδους δολοφονικής επίθεσης με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του. Οι ευθύνες είναι παντού, στο κράτος πρώτα από όλα, στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία γενικότερα η οποία αποδέχεται τέτοιες ακραίες συμπεριφορές. Προκειμένου στο μέλλον να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα αλλά και για να περιορίσουμε -αν όχι να εξαλείψουμε- περιστατικά βίας θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η βία δεν έχει θέση στις σημερινές κοινωνίες. Όσο η βία δεν αντιμετωπίζεται από τις ρίζες της το φαινόμενο θα εξακολουθεί να υπάρχει. Οι κοινωνίες του 21ου αιώνα θα πρέπει να διακρίνονται από αποδοχή, ειρήνη και πρόοδο. 


Ανδριανόπουλος Δημήτρης