Αναζητώντας την πραγματική ρίζα όσων μας προβληματίζουν σχετικά με τη διαρκή απειλή της ζωής και της αξιοπρέπειας συνανθρώπων μας, σκοντάφτουμε σε διαχρονικά, συνειδησιακά τείχη.

 


Έξω από αυτά, έχουν "ανεπαισθήτως" κλειστεί άνθρωποι που τα προβλήματά τους, η ύπαρξή τους η ίδια κάποιες φορές, είναι πέρα από τις καθημερινές μας κουβέντες, πέρα από αυτά που διατρέχουν τη σκέψη μας. Όταν αυτή απαγκιστρώνεται από τους τρέχοντες μόχθους της και πλανιέται στις κοινωνικές μας κακοδαιμονίες, τείνει να αλληθωρίζει μακριά από φαινόμενα και γεγονότα που την ξεβολεύουν.


Είμαστε υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να σκεφτόμαστε κατά προτεραιότητα αυτά που αφορούν άμεσα την καθημερινότητά μας. Και όσο αυτή αυξάνει σε απαιτητικότητα και πολυπλοκότητα, τόσο λιγότερο χώρο αφήνει για νοητικές ασκήσεις εκτός ατομικού και οικογενειακού κελύφους. Ταυτόχρονα βέβαια, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη αυτός ο πολύτιμος χώρος να γεμίζει με κάτι εύπεπτο, όχι με δυσάρεστα, "δύσκολα" θέματα που φαινομενικά δεν μας αγγίζουν.


Έτσι σταδιακά, οικοδομούμε μέσα μας και γύρω μας τείχη, γίνεται η σκέψη μας μυωπική κι ο κόσμος μας περιχαρακωμένος, παρ’ όλη την απεριόριστη πλέον πρόσβαση σε τηλεοπτικά και διαδικτυακά δρώμενα. Γιατί ήδη έχουμε εθιστεί στο εύκολο, το ευχάριστο, το εφήμερο κι ο νους είναι καταναλωτής που αναλώνεται σε ένα viral νανούρισμα, έναν, κατά κανόνα ανούσιο, πνευματικό "λευκό θόρυβο".


Στον αντίποδα, πάντα θα υπάρχουν, αψηφώντας τη λησμονιά μας, οι δύσκολες επιλογές. Το κοπιώδες σήκωμα του κεφαλιού από τους επαναλαμβανόμενους κόπους και τους αέναους νοητικούς κόμβους και η έκθεση σε ορατότητες σκοτεινές και εκτυφλωτικές, επώδυνες και διαφωτιστικές, χωρίς τις βοηθητικές ρόδες των βεβαιοτήτων μας. Πάντα θα υπάρχει η επιλογή της συμπερίληψης στις προσωπικές μας εικόνες και οπτασίες, του πανανθρώπινου υφαντού σε όλη του την ποικιλόμορφη ομορφιά. Απέναντι, η άνεση της κοντόφθαλμης μερικότητάς μας με τις μοναχικές της διαδρομές-κλωστές, παράλληλες και ξένες μεταξύ τους, ανερμάτιστες…


Γιώργος Σαρρής