ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ


Η μνήμη ενός τόπου (γράφει η Κατερίνα Γραμματικού)


 Οι μολυσμένες θάλασσες εκτός από ανοίκεια εικόνα ξυπνούν απογοητευτικές αφηγήσεις Τρίτου Κόσμου. Ο αργολικός κόλπος -πολύπαθος κι αυτός- δέχεται από χρόνια παραγωγικά/αναπτυξιακά σκουπίδια και παρότι ο ζόφος  γίνεται ολοένα και πιο αισθητός, το brand name  “Nafplio” (=παραμυθένιο σκηνικό –πόλη των χρωμάτων) έχει σκληρύνει σαν όστρακο και δύσκολα σπάζει από κακές κριτικές. Τα εγκώμια για την περιοχή ίσως και να αμαυρώνονται καμιά φορά απρόοπτα, υπό την απειλή της αυτοκρατορίας των αισθήσεων, όταν μάλιστα η βρωμιά έχει φτάσει μέχρι τα μπούνια! Όπου να’ ναι πρέπει να ανασκουμπωθούμε, πριν βρεθεί στο στόμα μας. Η αιωρούμενη δυσοσμία αποτελεί για την επαρχία Ναυπλίου στοιχείο για να την θυμάσαι.


Αυτό το τελευταίο σημαίνει μνήμη κι αν η μνήμη είναι χώρος, τόπος αισθήσεων, στο πέρασμά του ο επισκέπτης θα προτιμήσει σίγουρα να πάρει ωραίες αναμνήσεις, αλλά στις αποσκευές του θα εισχωρήσει μυρωδιά βοθρατζίδικου, καπνίλα από πυρήνα ελιάς, νότες χωματερής, επιπλέον της αστικής ρύπανσης που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε (είναι πταίσμα άλλωστε αυτό). Θα μείνει πίσω ο ντόπιος που πρέπει να αντέχει, ωσάν οικείο το ανοίκειο της πόλης του, του τόπου του που τον ενοχλεί και θυμάται τη μυρωδιά σαν τυραννική μνήμη. Εφόσον η μνήμη είναι επιλεκτική, μπορεί, θα μου πει κάποιος, να προτιμήσει την εφήμερη μνήμη που δεν τον απογοητεύει και δεν τον κάνει να αγανακτεί. (Έχει και το κεφάλι του ήσυχο.) Αφήνει τα πράγματα σε μια δική τους αυτενέργεια. Αν μπορώ να επιλέξω μια λειτουργική μνήμη που με βοηθά να ξεχνώ, την προτιμώ.




Όμως θέλω να θυμάμαι. Να γνωρίζω τα χωρικά σημεία της μνήμης – του τόπου μου, που τυχαίνει γύρω από τη θάλασσα τυχαίνει να είναι βιωματικός μου τόπος. Μα όσο μυρίζω διαπιστώνω σημάδια πρώιμης γήρανσης, προϊόν αστικής και βιομηχανικής (τουριστικής) ανάπτυξης – έστω, αυτής της υποτυπώδους ανάπτυξης που διαθέτουμε. Προτιμώ τη βιώσιμη πλευρά διαχείρισης (δεν ανακαλύπτουμε ξανά τον τροχό). Στο χέρι μας είναι να εφαρμοστεί το μοντέλο αειφορίας και της φέρουσας ικανότητας για το δήμο Ναυπλίου. Ωστόσο δεν πειθαρχούμε σε καμιά αναχρονιστική μορφή «αναγκαιότητας», όπερ σημαίνει: για να παράγουμε πρέπει να μολύνουμε!


Ζούμε σε μια περιοχή με εικόνες μνήμης που τις μαρτυρούν αιώνες τώρα πάμπολλες ιστορικές στιγμές. Έρχεται από μακριά αυτός ο τόπος. Η μνήμη μου τον αφηγείται και μου είναι οικεία. Θέλω να πιστεύω πως δεν θα αλλάξει.


Κατερίνα Γραμματικού

No comments:



 

Powered by Blogger.