ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ

Ένα μουσικό «Χαμομήλι» με άρωμα Αργολίδας


Οι Wet Calvin,   Άρης και Λεωνίδας, επιστρέφουν με το πρώτο τους κομμάτι μετά από 8 χρόνια
Ο Λεωνίδας Οικονόμου είχε ξεκινήσει τη μουσική διαδρομή του με τους Odium, μουσικοί από το Άργος, που ύστερα έγιναν οι Relevant Box, με 4 μέλη μουσικών από το Άργος επίσης

Κατόπιν ο Λεωνίδας συναντήθηκε με τον Άρη Νικολόπουλο δημιουργώντας τους My Wet Calvin.



Οι My Wet Calvin μοίρασαν για πρώτη φορά σε συναυλία τους δωρεάν χειροποίητα cd με τα τραγούδια τους το 2005. Έκτοτε, μεσολάβησαν 6 κυκλοφορίες αντίστοιχης λογικής, εμφανίσεις στο εξωτερικό (Λονδίνο & Εδιμβούργο 2007, Βιέννη 2010), μια περιοδεία με το Velvet Bus (2008), κάμποσα σπιτικά live-parties, ένα LP (All Great Events, 2010), 3 βίντεο κλιπ χαμηλού προϋπολογισμού, μια συμμετοχή στη Biennale της Αθήνας (2010), μια συναυλία σε στριπτιτζάδικο, συμμετοχές σε φεστιβάλ όπως το Synch και το Reworks κ.ά. Η δεύτερη επίσημη κυκλοφορία τους “Happened Before” κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2012 από την Inner Ear.

Το «Χαμομήλι», 2020,  είναι το πρώτο τους ελληνόστιχο κομμάτι, κυκλοφορεί από την Inner Ear, κανείς δεν ξέρει αν είναι προάγγελος άλμπουμ-λάιβ ή παγκόσμιας περιοδείας (έχουν παίξει ελάχιστες φορές αυτά τα χρόνια της δισκογραφικής τους απουσίας). Και συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό βίντεο σε σκηνοθεσία και μοντάζ του Πάνου Οικονόμου από τα μέρη μας. Το Χαμομήλι γυρίστηκε τον Μάιο του 2020 στο ιστορικό τρίγωνο της Δυτικής Αθήνας, που σχηματίζει η λεωφόρος Καβάλας, με την λεωφόρο Θηβών και την Ιερά Οδό, καθώς και στο Κέντρο αυτής της πόλης. 

Η κατάσταση περιγράφεται καλύτερα με δικά τους λόγια…



«Οι My Wet Calvin επιστρέφουν στην δισκογραφία, αποτίοντας φόρο τιμής στον σκηνοθέτη Φίλιππο Κουτσαφτή, στον ευεργέτη Αλέξανδρο Διομήδη, στην Αγία Αθανασία του Αιγάλεω, στα συγκροτήματα Στέρεο Νόβα, Διάφανα Κρίνα και Λευκή Συμφωνία, στον θεό Διόνυσο, στην Δούκισσα της Πλακεντίας, στα θύματα και τον θύτη της φωτιάς στο Δαφνί, στο 802, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Βαρέων Όπλων Πεζικού και το Μπλοκ 55, στο ερειπωμένο Θεαθήναι, στην καρδιά στο βουνό, στα κωλοφτιαγμένα Seat Ibiza και το πέτρινο της Γεωργίου Παπανδρέου, στα κέντρα διασκέδασης και τα συνεργεία της Ιεράς Οδού, στην ΒΙΑΜΑΞ, στα σαντουϊτσάδικα και τις μάντρες της Λεωφόρου Καβάλας, στις κλινικές επί της Θηβών και στον Ποταμό Κηφισό. Το Χαμομήλι δημιουργήθηκε πριν λίγα χρόνια, κατα την διάρκεια μιας εβδομάδας σχεδόν συνεχούς αϋπνίας. Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν αυτά που έκαναν τη δουλειά όσο πιο γρήγορα γίνεται. Τα drums ηχογραφήθηκαν με κινητό τηλέφωνο, οι κιθάρες συνδέθηκαν με τα πετάλια και από εκεί κατευθείαν στην κάρτα ήχου χωρίς ενισχυτή. Τα πλήκτρα γράφτηκαν με ένα μικρόφωνο ακουμπισμένο στο ηχείο ενός μικρού αρμονίου. Ο δρόμοι που ακούγονται είναι η λεωφόρος Καβάλας και η Ιερά Οδός, πάλι ηχογραφημένες με κινητό. Η λούπα με τις κιθάρες στο δεύτερο μέρος ήταν γραμμένη χρόνια σε ένα παλιό loop station – δεν μπορούμε να τις ξαναπαίξουμε. Δεν είναι ένα τραγούδι για την γενιά μας. Δεν είναι ένα τραγούδι για τους γονείς μας. Δεν είναι καν ένα τραγούδι για την πόλη μας. Είναι ένα τραγούδι για τον δρόμο και για τις αποστάσεις. Την απόσταση από εδώ ως εκεί. Την απόσταση μεταξύ μας. Την απόσταση από τα γυαλιά μου ως την οθόνη του υπολογιστή. Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει σε βινύλιο, cd ή κασέτα, αλλά τελικά θα υπάρχει ψηφιακά, ως το τέλος της εποχής της πληροφορίας, σε ένα σωρό πλατφόρμες που δεν γνωρίζαμε και σε μορφή καταπραϋντικού αφεψήματος στο site της.  Οκ».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.