ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ

Εσύ μείνε σπίτι - Γράφει η Κατερίνα Γραμματικού


Τα διηγήματα του εγκλεισμού
Θα έρθει. Είναι η συνηθισμένη του ώρα. Δεν αργεί. Όταν αργεί έρχεται σαν θηρίο και θέλει ώρα για να εξημερωθεί. Όμως μετά μιλάμε σαν παιδιά. Κάποιες φορές τρώμε μαζί, όταν τον περιμένω, όταν δεν φωνάζει το ζώο που έχω μέσα μου. Ποτέ δεν κάνει πίσω αυτό. Συνήθισα να τον περιμένω. Όσο μπορώ αυτό θα κάνω.

Θα έρθει γιατί σήμερα είναι Τρίτη και θα μου φέρει το περιοδικό που μου υποσχέθηκε. Δεν διαβάζω καλά, παρά συλλαβιστά, αλλά κοιτάζω τις εικόνες κι αυτό μ΄ αρέσει.



Για όλα φταίει αυτό το κτήνος, η ψυχασθένεια. Έτσι μου λέει συνέχεια, πως δεν φταίω εγώ. Με έμαθαν να το ανέχομαι όμως, να καταπίνω χάπια και να κλείνομαι μέσα.

Θα έρθει όπου να ναι. Έχει πάει πέντε η ώρα. Μου είπε πως θα ψάξουμε και στο πατάρι να βρούμε τα playmobil που παίζαμε μικροί. Κοτζάμ μαντράχαλοι και να σκεφτόμαστε τα παιδικά παιχνίδια.

Τέλος πάντων.

Έφτασε κι όλας έξι παρά. Πάει για έξι. Θα είχε κίνηση ή ανθρώπους πολλούς στο κατάστημα. Κάτι λένε στις ειδήσεις συνεχώς. Φασαρίες μάλλον και δείχνουν συνέχεια νοσοκομεία. Δεν μπορώ να τα βλέπω, ας είναι, δεν με πειράζει.

Μένω μόνος μου εδώ και κάμποσα χρόνια. Μπορώ να ζω αφού ανασαίνω. Υπάρχω άραγε αν δεν έρθει; Υπάρχει έστω ένας λόγος να με αναζητήσει κανείς;

“Κανείς δεν νοιάζεται, μην τους ακούς” μου λέει συνεχώς όταν ακούει ειδήσεις, ο μοναδικός άνθρωπος που έχω στον κόσμο. Αυτός, μάλιστα, νοιάζεται κι ας μην το λέει η τηλεόραση.

Αν δεν έρθει αυτός, δεν είμαι.

Είναι κιόλας εξίμισι; πότε πήγε. Δεν θα ρθει ούτε σήμερα. Είναι μερικές μέρες που “δεν προλαβαίνει με τίποτα”, μου λέει. Πάνε τώρα τέσσερις πέντε, κάπου κει, που δεν λέει να φανεί.

Έχω βγει στην αυλή και περιμένω. Νυχτώνει, κάνει κρύο. Το υπομένω το κρύο, αλλά μου το είχε υποσχεθεί, Τρίτη, περιοδικό, πατάρι, playmobil.

Αύριο Τετάρτη, θα ρθει με στοίβες φάρμακα γιατί είναι σε έλλειψη κι έπειτα θα μαγειρέψει το φαγητό που μου αρέσει και θα καθίσει να φάμε μαζί αφού δεν πάει πάλι στη δουλειά. Ύστερα βλέπουμε αγώνες και πίνουμε μπύρες. Πίνει πολύ. Κακιά συνήθεια, όπως εγώ.

“Το Σαββατοκύριακο λέει συνήθως δεν μπορώ, έχω κι εγώ τη ζωή μου, θέλω να χαρώ λιγάκι. Έχω οικογένεια”. Έτσι λέει πάντα φωναχτά, γιατί πρέπει να πιστέψει κι ο ίδιος ότι υπάρχει δίχως εμένα.

Νύχτωσε και κάνει κρύο. Θα μπω μέσα.

Κοιμήθηκα. Ξύπνησα. Ήπια το γάλα μου, πήρα τα φάρμακά μου, νανουρίστικα στην τηλεόραση.

Άνοιξα τα παράθυρα όπως μου χουν μάθει να κάνω.

Ήρθε ο ξαδελφός μας μες στο μεσημέρι. Αυτό δεν το συνήθιζε ποτέ.

“Τον πήρε ένας κακός ιός τον αδελφό σου. Εσύ μείνε σπίτι. Θα τα κανονίσουμε όλα εμείς.”

Είμαι μόνος και μένω μέσα στο σπίτι. Σπάνια βγαίνω γιατί δεν έχω που να πάω, δεν έχω κανέναν λόγο να κυκλοφορώ έξω στους δρόμους. Μ΄ αρέσει να μένω σπίτι, αφού ξέρω καλά μέσα μου ότι θα εμφανιστεί ο άνθρωπός μου.

...........................................................

Η Κατερίνα Γραμματικού ζει στο Ναύπλιο. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στη Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων στο EAΠ Πατρών. Πολύτιμες γνώσεις απόκτησε στα εργαστήρια κινηματογράφου, φωτογραφίας, θεάτρου, πεζού λόγου και δημιουργικής γραφής. Η επίσημη συγγραφική της πορεία ξεκίνησε ως αυτοέκδοση, στο bookstars, με ένα βιβλίο για την εκπαίδευση ενηλίκων, τομέας όπου εργάστηκε για χρόνια και κατόπιν με τον εναλλακτικό οδηγό για την Πελοπόννησο “Στα βήματα του Φειδιππίδη με ξεναγό τον Παυσανία””. Από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων “ΡΟΜΠΕN” και υπό έκδοση βρίσκονται Πεζοποιήματα από τον εκδοτικό οίκο ΆΠΑΡΣΙΣ. Διαθέσιμα στο διαδίκτυο βρίσκονται θεατρικά της έργα και στο easyriders.gr το ηλεκτρονικό βιβλίο “Αυτόπτες μάρτυρες σε μια γευσιγνωσία”.

Ο πίνακας είναι του Vinsent Van Gogh

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.